Sep 012009
 

Aiguille de Midi (3842μ.)

Cosmique Arrête

Μετά από τρεις βροχερές ημέρες στην Alagna και δύο αποτυχημένες προσπάθειες ανάβασης στο Vincent Pyramid, αποφασίσαμε να μαζέψουμε τα μουσκεμένα πράγματά μας και να φύγουμε για το Chamonix. Ίσως εκεί ο καιρός να ήταν καλύτερος.

Είναι Τετάρτη μεσημέρι και περνάμε το τούνελ του Mont Blanc. Μπροστά μας βλέπουμε το γνώριμο τελεφερίκ της Midi. Κατευθυνόμαστε προς το camping “Les Moliasses”, όπου είχαμε μείνει και την προηγούμενη χρονιά, αλλά το βρίσκουμε κλειστό. Μετά από αρκετές βόλτες, βρίσκουμε θέση σε ένα μικρό camping, κοντά στο τελεφερίκ, και στήνουμε τη σκηνή μας.

Χωρίς να έχουμε ως στόχο την περιοχή του Chamonix για αυτή τη χρονιά, δεν έχουμε σκεφθεί τι μπορούμε να κάνουμε τις επόμενες ημέρες. Έτσι, με μια γρήγορη σκέψη, αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε αρχικά μια ανάβαση στην Aiguille du Tour. Κλείνουμε θέση στο καταφύγιο “Albert Premier” για την Παρασκευή και ξεκινάμε για μια απογευματινή βόλτα.

Καθώς περπατάμε στον κεντρικό δρόμο του Chamonix και χαζεύουμε τις βιτρίνες, συναντάμε τον Αποστόλη και την Τατιάνα. Έχουν έρθει και αυτοί πριν λίγη ώρα και βγήκαν για μια βόλτα. Την Παρασκευή θα πάνε να κάνουν την “Cosmique” στην Aiguille du Midi. Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος του είπε ότι είναι πολύ εύκολη και γρήγορη διαδρομή. Μας  προτείνει, αν μας ενδιαφέρει, να πάμε μαζί. Θέλουμε να το σκεφθούμε πριν απαντήσουμε και έτσι δίνουμε ραντεβού για την επόμενη μέρα.

Συνεχίζουμε την βόλτα μας και συζητάμε το πρόγραμμα των επόμενων ημερών. Η ιδέα να κάνουμε την Cosmique δείχνει όλο και πιο ενδιαφέρουσα.

Την επόμενη ημέρα ρωτάμε να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες για την Cosmique και παίρνουμε πρόγνωση καιρού. Ο καιρός προβλέπεται καλός, οπότε ετοιμάζουμε τα πράγματά μας. Η διαδρομή θα είναι μάλλον ευχάριστη.

Το πρωί της Παρασκευής μας βρίσκει στο τελεφερίκ της Midi με τα σακίδια στην πλάτη. Μαζί μας και δεκάδες τουρίστες να περιμένουνε στην ουρά για να πάρουν το lift που ανεβάζει στα 3842 μ.

Η ώρα είναι 10 π.μ. και επιτέλους, είμαστε στο τούνελ που βγάζει από τον σταθμό της Midi προς την ράχη που οδηγεί στη Vallée Blanche. Φοράμε crampon, δενόμαστε και πηδάμε πάνω από τα κάγκελα που φράζουν την έξοδο προς τον παγετώνα στους περίεργους γιαπωνέζους !!

Η ημέρα είναι πάρα πολύ καλή. Στον ουρανό δεν υπάρχει ούτε ίχνος από σύννεφο. Ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά και μας ζεσταίνει. Οι crevasses έχουν ανοίξει και δυσκολεύουν την πρόσβαση στην αρχή της διαδρομής. Λίγα μέτρα μετά το τούνελ, πάνω στην ράχη, συναντάμε την πρώτη. Την προσπερνάμε με προσοχή και συνεχίζουμε. Πολλοί ορειβάτες κατηφορίζουν προς τον παγετώνα μαζί με εμάς. Περνάμε κάτω από τον μεγάλο γρανιτένιο τοίχο της Aiguille du Midi και φτάνουμε στο εγκατελειμένο καταφύγιο “A.Simond” σε υψόμετρο 3593 μέτρα. Από εδώ ξεκινάει η Cosmique.

Βγάζουμε τα crampon και περπατάμε 15-20 μέτρα στο χιόνι πριν αρχίσουμε να σκαρφαλώνουμε στον βράχο. Μπροστά μας είναι τουλάχιστον 7-8 σχοινοσυντροφιές. Εμείς είμαστε χωρισμένοι σε δύο ομάδες. Ο Αποστόλης με την Τατιάνα και εγώ με την Βίκυ. Για την Τατιάνα είναι η πρώτη της βουνίσια διαδρομή και μάλιστα σε μεγάλο υψόμετρο.

Σκαρφαλώνουμε τις πρώτες σχοινιές μάλλον αργά, αφού είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε τους προπορευόμενους να προχωρήσουν. Η δυσκολία σε αυτές τις πρώτες σχοινιές δεν υπερβαίνει το βαθμό ΙΙΙ UIAA και κάνουμε μεγάλες σχοινιές 50-60 μέτρων χωρίς ενδιάμεση ασφάλιση.

Σε λίγο έχουμε την πρώτη καθυστέρηση. Μια ομάδα άγγλων υποχωρεί από την διαδρομή γιατί ένας από την παρέα τους έχει τραυματιστεί. Ένας γάλλος που σκαρφάλωνε μπροστά του, παραπάτησε και τον κάρφωσε με τα crampon στον ώμο. Έτσι, γεμάτο αίματα, τον μεταφέρουν οι φίλοι του στον παγετώνα για να επιστρέψουν στον σταθμό της Midi ώστε να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Συνεχίζουμε να σκαρφαλώνουμε πάνω στην φαρδιά κόψη χωρίς δυσκολία μέχρι τον πρώτο πύργο. Οι μεγάλες θερμοκρασίες των προηγούμενων μηνών έχουν λιώσει τα χιόνια και ο βράχος είναι στεγνός. Θα μπορούσαμε να σκαρφαλώνουμε ακόμα και με αναρριχητικά παπούτσια, αν τα είχαμε μαζί, και όχι με τις πλαστικές μπότες!!

Παρακάμπτουμε τον πύργο από δεξιά και κάνουμε ένα μεγάλο rappel. Περπατάμε και σκαρφαλώνουμε σε εύκολα βράχια ως τον δεύτερο πύργο και ψάχνουμε το δεύτερο rappel. Ένας γάλλος, για κακή μας τύχη, μας δείχνει τον κρίκο και φτιάχνουμε τα σχοινιά.  Αλλά δε μας λέει ότι πρέπει να κάνουμε ένα μικρό rappel, να σταματήσουμε στο πρώτο πατάρι και από εκεί να τραβερσάρουμε σε έναν άλλο διπλανό πύργο. Οπότε, εμείς κατεβαίνουμε όσο πιο χαμηλά μπορούμε μέσα σε ένα πολύ σαθρό λούκι!! Στην ανάκληση των σχοινιών μια βροχή από πέτρες τα ακολουθεί!!

Εκείνη τη στιγμή, βλέπουμε το γάλλο να τραβερσάρει ψηλά και καταλαβαίνουμε το λάθος μας!! Αρχίζουμε να σκαρφαλώνουμε στο σαθρό λούκι. Η Τατιάνα στην προσπάθεια της να ανέβει, πιάνει ένα μεγάλο βράχο ο οποίος ξεκολλάει και κυλάει προς τον παγετώνα, 250 μέτρα χαμηλότερα. Η ώρα περνάει και εμείς σκαρφαλώνουμε αργά. Έχουμε αρχίσει να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε το τελευταίο lift για το Chamonix!! Και δεν έχουμε ούτε ζεστά ρούχα ούτε εξοπλισμό για αναγκαστική διανυκτέρευση!!

Ανεβαίνουμε ένα δίεδρο IV βαθμού και συνεχίζουμε σε εύκολη κόψη. Πίσω μας έρχεται ένα ζευγάρι άγγλων. Όλοι οι άλλοι  έχουν φύγει πολύ μπροστά. Η ώρα είναι 16.30 και σε λίγο το τελευταίο lift θα ξεκινήσει για κάτω. Εμείς θέλουμε τουλάχιστον μια ώρα για να φτάσουμε στην κορυφή. Ο Αποστόλης δεν θέλει να κοιμηθεί στο παγωμένο τούνελ για δεύτερη φορά αλλά ούτε και εμείς για πρώτη! Λίγο πιο πάνω συναντάμε το πρώτο και μοναδικό χιονισμένο κομμάτι της διαδρομής. Φοράμε τα crampon και το διασχίζουμε. Από εδώ βλέπουμε την βεράντα της Midi.

Η ώρα είναι 5 μ.μ αλλά εκεί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι. Ελπίζουμε πάλι ότι θα προλάβουμε να κατέβουμε στο χωριό και σκαρφαλώνουμε γρήγορα.. Την ώρα που φτάνουμε μπροστά από τον τοίχο που είναι και το πιο δύσκολο πέρασμα της διαδρομής, ακούμε ανακοινώσεις στα γαλλικά από τα μεγάφωνα. Υποθέτουμε ότι καλούν τους τελευταίους επισκέπτες που βρίσκονται στην βεράντα να φύγουν. Νιώθουμε πάλι απογοητευμένοι. Σκαρφαλώνουμε τον τοίχο με την βοήθεια των ιμάντων που κρέμονται από πάνω και πλέον είμαστε πολύ κοντά στη βεράντα.

Τότε, βλέπουμε πάλι ανθρώπους ψηλά στη Midi και αρχίζουμε να ελπίζουμε. Κάνουμε την τελευταία σχοινιά, ένα δίεδρο III βαθμού, με ωραία θέα στην κοιλάδα του Chamonix και ανεβαίνουμε τη μεταλλική σκάλα που οδηγεί στη βεράντα. Τουρίστες από εκεί μας βγάζουν φωτογραφίες!!

Η ώρα είναι 6:15 μ.μ. Αν και το τελευταίο lift φεύγει στις 4:30 μ.μ., υπάρχει ακόμα κόσμος εδώ!! Γεμάτοι χαρά μαθαίνουμε ότι, λόγω της πολύ καλής ημέρας, έδωσαν δύο ώρες παράταση στην λειτουργία του lift για να ικανοποιήσουν τους πάρα πολλούς επισκέπτες. Χωρίς άγχος πλέον, περιμένουμε να έρθει η σειρά μας για να κατέβουμε στην κοιλάδα. Ευτυχώς, δε θα χρειαστεί να κοιμηθούμε στο παγωμένο τούνελ!!

Τέλος καλό, όλα καλά…

Υ.Γ. Η κόψη της Cosmique είναι ίσως η πιο γνωστή αναρριχητική διαδρομή στην περιοχή του Chamonix. Αποτελεί μία πραγματικά όμορφη και ασφαλή διαδρομή σε μεγάλο υψόμετρο. Ιδανική για να ξεκινήσει κάποιος να σκαρφαλώνει σε ψηλό βουνό. Έχει δυσκολία AD και υψομετρική διαφορά 250 μέτρα. Το ανάπτυγμά της όμως, είναι περισσότερο από 500 μέτρα. Δεν πρέπει να το υποτιμήσετε σε συνδυασμό και με το υψόμετρο, όπως, ίσως, κάναμε εμείς και στο τέλος τρέχαμε και δεν φθάναμε…

 Leave a Reply

(υποχρεωτικό)

(υποχρεωτικό)