Sep 022009
 

Trekking στην περιοχή του Everest

(Photo Album)

(SL:Slide Show, FS:Full Screen)

Φωτογραφίες από το trekking

Nepal Everest Trekking 4-15.4.2004

[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e01.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e02.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e03.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e04.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e05.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e06.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e07.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e08.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e09.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e10.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e11.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e12.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e13.jpg]90
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e14.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e15.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e16.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e17.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e18.jpg]80
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e19.jpg]120
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e20.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e21.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e22.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e23.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e24.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e25.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e26.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e27.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e28.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e29.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e30.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e31.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e32.jpg]150
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e33.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e34.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e35.jpg]90
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e36.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e37.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e38.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e39.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e40.jpg]120
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e41.jpg]120
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e42.jpg]110
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e43.jpg]120
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e44.jpg]110
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e45.jpg]100
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e46.jpg]90
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e47.jpg]90
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e48.jpg]90
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e49.jpg]90
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e50.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e51.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/nepal/thumbs/thumbs_e52.jpg]70

 

Φωτογραφίες από Κατμαντού – Πατάν – Μπαχταπούρ

Kathmandu - Patan - Bahtapur 16-18.4.2004

[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_130-640x480.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_131-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_132-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_133-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_134-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_135-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_136-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_137-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_138-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_139-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_140-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_141-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_142-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_143-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_144-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_145-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_146-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_147-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_148-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_149-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_150-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_151-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_152-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_153-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_154-640x480.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_155-640x480.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_156-640x480.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_157-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_158-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_159-640x480.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_160-640x480.jpg]70
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_161-640x480.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_162-640x480.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_163-640x480.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_164-640x480.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_165-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_166-640x480.jpg]60
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_167-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_168-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_169-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_170-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_171-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_172-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_173-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_174-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_175-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_176-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_177-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_178-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_179-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_180-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_181-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_182-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_183-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_184-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_185-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_186-640x480.jpg]40
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_187-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_188-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_189-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_190-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_191-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_192-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_193-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_194-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_195-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_196-640x480.jpg]50
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_197-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_198-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_199-640x480.jpg]30
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_200-640x480.jpg]00
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_201-640x480.jpg]20
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_202-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_203-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_204-640x480.jpg]10
[img src=http://www.gaiorama.net/taxidia/wp-content/flagallery/kathmandu/thumbs/thumbs_205-640x480.jpg]30

 

Μετά από 24 ώρες και αφού αλλάξαμε τρεις πτήσεις, επιτέλους, φθάνουμε στην Kathmandu. Είναι Σάββατο 3 Απριλίου 2004 και επτά άτομα, ο Δημήτρης, η Χριστιάνα, ο Νίκος, ο Τζώρτζης, η Ελένη, η Βίκυ και εγώ είμαστε φορτωμένοι στην καρότσα ενός φορτηγού με προορισμό κάποιο ξενοδοχείο στο Thamel. Η γενική απεργία που είχαν κηρύξει τα συνδικάτα έχει προφανώς μεγάλη επιτυχία. Δεν υπάρχει taxi ούτε για δείγμα!

Τακτοποιούμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο και παίρνουμε τα εισιτήρια για την πτήση προς Lukla. Μια μικρή βόλτα για να δούμε το Thamel, να αλλάξουμε σε ρουπίες και μετά, ώρα για ξεκούραση. Αύριο πετάμε νωρίς το πρωί.

Κυριακή 4 Απριλίου

Στις 7:30 π.μ. φεύγουμε για το αεροδρόμιο. Πετάμε για Lukla στις 10.00 και θέλουμε να είμαστε νωρίς για να τακτοποιήσουμε τις αποσκευές με την ησυχία μας. Στο αεροδρόμιο γίνεται χαμός! Ώσπου να ελέγξουμε με ποια πτήση πετάμε, μαθαίνουμε ότι… το αεροπλάνο μας έφυγε!! Κάποιοι είχαν δώσει κάτι παραπάνω και μας πήραν τις θέσεις χωρίς να το καταλάβουμε. Μετά από αυτό κανονίζουμε να πάρουμε την επόμενη πτήση στις 11.45 π.μ..

Επιτέλους, στις 12.30 μ.μ. φτάνουμε στη Lukla (2850μ). Ένα μικρό χωριό που ζει αποκλειστικά από τους ορειβάτες και τους πεζοπόρους που επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή του Everest. Διαλέγουμε τέσσερις αχθοφόρους από τους πολλούς που μας περικυκλώνουν στην έξοδο του αεροδρομίου. Ξεκινάμε για το Phakding (2640μ) όπου θα κάνουμε και την πρώτη μας διανυκτέρευση. Ο Δημήτρης πηγαίνει μπροστά με τους αχθοφόρους και οι υπόλοιποι περπατάμε αργά στο μονοπάτι. Θαυμάζουμε το τοπίο και απορούμε με τους ντόπιους που κουβαλάνε στην πλάτη τους ογκώδη και βαριά φορτία χωρίς να δυσανασχετούν για τη δύσκολη δουλειά που κάνουν.

Περνάμε μέσα από μικρούς οικισμούς που έχουν φτιαχτεί μόνο για τους πεζοπόρους, μικρά μαγαζιά που προσφέρουν τσάι, αναψυκτικά και αναμνηστικά. Σε ένα τέτοιο οικισμό, το Ghat, μας περιμένει ο Δημήτρης με τους αχθοφόρους. Ο καιρός έχει κλείσει και αρχίζει να βρέχει. Αποφασίζουμε να καθίσουμε για λίγο εκεί μέχρι να σταματήσει η βροχή. Πυκνά σύννεφα καλύπτουν τις γύρω κορυφές. Ο καιρός δεν δείχνει να φτιάχνει και αποφασίζουμε να προχωρήσουμε ως το Phakding όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Φτάνουμε στο χωριό μέσα σε καταρρακτώδη βροχή και μπαίνουμε στο πρώτο lodge που συναντάμε. Ευτυχώς είναι καθαρό και έχει και πολύ νόστιμο φαγητό.

Μετά από ένα πλούσιο γεύμα, φιλτράρουμε νερό από ένα λασπωμένο νεροχύτη και πηγαίνουμε για ύπνο. Η αυριανή ημέρα είναι από τις πιο δύσκολες.

Δευτέρα 5 Απριλίου

Η ώρα είναι 7.30 π.μ. και οι αχθοφόροι μας είναι ήδη έτοιμοι και μας περιμένουν για να ξεκινήσουμε.  Προορισμός μας σήμερα είναι το Namche Bazaar (3440μ), η κύρια είσοδος στο Khumbu. Είναι το τελευταίο μεγάλο χωριό που συναντάει κάποιος στο trekking.

Ο καιρός είναι πολύ καλός και βαδίζουμε αργά. Μικρές ομάδες πεζοπόρων αλλά και μεγάλες αποστολές με βαρυφορτωμένα ζώα βαδίζουν στο μονοπάτι. Ντόπιοι αχθοφόροι κουβαλάνε τρόφιμα, νερό και αναψυκτικά για τα lodge του Namche και των άλλων μικρών οικισμών που βρίσκονται στο μονοπάτι για το Everest base camp.

Τα teahouse διαδέχονται το ένα το άλλο. Μικρά παιδιά παίζουν στην άκρη του μονοπατιού και στέκονται για να τα βγάλουν φωτογραφία οι ξένοι. Περπατάμε και θαυμάζουμε την φύση. Όλα είναι τόσο διαφορετικά. Κάνουμε μια μικρή στάση για να μαζευτούμε. Οι αχθοφόροι μας έχουν φύγει. Θα μας περιμένουν στο Namche.

Βαδίζουμε δίπλα στον ποταμό Dudh Kosi. Μικρές κρεμαστές γέφυρες ενώνουν τις όχθες του. Σε λίγο φτάνουμε στην είσοδο του Sagarmatha National Park, του εθνικού πάρκου του Everest. Κάνουμε μία στάση για τσάι και ξεκούραση. Είναι η τελευταία πριν το Namche. Ζητάω από τον ιδιοκτήτη του teahouse να μου δώσει ένα κουβά με νερό για να φιλτράρουμε. Εκείνος με πάει σε μία βρύση από όπου έτρεχε λασπωμένο νερό και μου λέει «This is fine drinking water» !!

Καθώς προχωρούμε στο βάθος βλέπουμε τον παγωμένο όγκο του Thamserku (6608μ). Είναι ένα εντυπωσιακό βουνό που τραβάει αμέσως την προσοχή μας με τις κάθετες παγωμένες πλαγιές του.

Πληρώνουμε στην είσοδο του πάρκου και κατηφορίζουμε προς την όχθη του ποταμού. Περνάμε από μια μεγάλη κρεμαστή μεταλλική γέφυρα στην απέναντι πλευρά. Από εδώ αρχίζει μια μεγάλη ανηφόρα που οδηγεί στο Namche. Το μονοπάτι είναι στενό και ελίσσεται μέσα σε δάσος. Άνθρωποι και ζώα περπατάνε αργά και παίρνουν βαθιές ανάσες κάθε λίγα βήματα. Η ανηφόρα δεν λέει να τελειώσει.  Ο Νίκος και εγώ πηγαίνουμε πιο γρήγορα για να βρούμε lodge. Μετά από σχεδόν δύο ώρες ανηφόρα, επιτέλους φτάνουμε. Μια μικρή κωμόπολη παρουσιάζεται αμφιθεατρικά χτισμένη μπροστά μας. Έχει πολλά καινούργια σπίτια και καταστήματα. Εμπορικά που πουλάνε απομιμήσεις επώνυμων ρούχων για το βουνό, τοπικά προϊόντα, μικροαντικείμενα από το Θιβέτ, αναμνηστικά αλλά και είδη πρώτης ανάγκης, όπως τρόφιμα. Έχει εστιατόρια, γερμανικό φούρνο, βιβλιοπωλείο και αρκετά καινούργια lodge.

Ο Νίκος βρίσκει δωμάτια σε ένα καινούργιο lodge και εγώ πηγαίνω να συναντήσω τους υπόλοιπους. Είναι μπροστά σε ένα πάγκο και  κοιτάζουν τα μικροαντικείμενα. Η καλύτερη χαλάρωση μετά από μία κουραστική ανηφόρα!

Ο ουρανός έχει αρχίσει να μαζεύει σύννεφα. Όπως και την προηγούμενη ημέρα, το ηλιόλουστο πρωινό το διαδέχεται ένα συννεφιασμένο απόγευμα.

Τακτοποιούμε τα πράγματα μας στα δωμάτια και ξεκινάμε την περιήγηση μας στον… θαυμαστό κόσμο της τοπικής αγοράς. Παζαρεύουμε ό,τι βρεθεί μπροστά μας και κάποιοι κάνουν και τις πρώτες αγορές. Πουπουλένια μπουφάν made in China, μικρά τσαντάκια και σκουφάκια χειροποίητα, μπαταρίες και φιλμ.

Δυστυχώς, η βροχή που αρχίζει να πέφτει, μας αναγκάζει να μαζευτούμε στο ξενοδοχείο. Μετά το φαγητό, αποφασίζουμε για το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας και πάμε για ύπνο.

Η αυριανή ημέρα είναι αφιερωμένη στον εγκλιματισμό μας στο υψόμετρο.

Τρίτη 6 Απριλίου

Βγαίνοντας από την πόρτα του lodge, η θέα είναι μαγευτική. Έχει ξημερώσει και ακριβώς απέναντι μας είναι το Kwange Ri (6100μ). Αποφασίζουμε να περπατήσουμε μέχρι ένα κοντινό χωριό, το Thamo (3500μ), για να γνωρίσουμε και την περιοχή. Οι αχθοφόροι μας είναι ελεύθεροι και αυτοί να ξεκουραστούν.

Ανηφορίζουμε το μονοπάτι που οδηγεί στο Thamo. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε, τόσο πιο πολύ μας εντυπωσιάζει η θέα των γύρω βουνών. Στα ανατολικά βλέπουμε το Thamserku και την Kangtega (6685μ)  και λίγο πιο νότια το Kusum Kanguru (6369μ).

Ένα φαρδύ μονοπάτι διασχίζει ένα πυκνό δάσος από πεύκα. Χωρισμένοι σε μικρές ομάδες περπατάμε χαλαρά και χαζεύουμε το τοπίο. Ευτυχώς κανένας δεν έχει παρουσιάσει πρόβλημα υγείας με το υψόμετρο. Περνάμε δίπλα από μικρούς ναούς και μοναχικά σπίτια. Συναντάμε λιγοστούς ανθρώπους, περισσότερο ντόπιους και λιγότερο ξένους, και ανταλλάσσουμε τον τοπικό χαιρετισμό «namaste» σχεδόν μηχανικά.

Οδηγούμαστε σε ένα μικρό ποτάμι και περνάμε μέσα από ένα κτίσμα γεμάτο με πολύχρωμα ζωγραφισμένους μύλους προσευχής. Πολυάριθμα ανθισμένα ροδόδεντρα δίνουν χρώμα στο τοπίο.

Στο ποτάμι μας περιμένει ο Νίκος που είχε φύγει μπροστά. Περνάμε την μικρή γέφυρα και βλέπουμε τα πρώτα σπίτια του χωριού. Εδώ υπάρχει και ένα μικρό δημοτικό σχολείο για τα παιδιά της περιοχής.

Το χωριό έχει λίγα σπίτια, όλα φτιαγμένα από πέτρα, ξύλο και λαμαρίνες για στέγη. Στην άκρη του χωριού υπάρχει και ένα βουδιστικό μοναστήρι, σχεδόν κατεστραμμένο. Εκεί ζει μία γυναίκα μοναχή που μας ξεναγεί στο μικρό ναό και μας κερνάει ζεστό τσάι. Πολλά μικρά καντήλια φωτίζουν το χώρο και μία μεγάλη φωτογραφία του Δαλάι Λάμα είναι τοποθετημένη σε κορνίζα ψηλά στον τοίχο.

Νωρίς το μεσημέρι είμαστε πίσω στο Namche και έχουμε αρκετό χρόνο για να κάνουμε πάλι βόλτες στα μαγαζιά αλλά και να περπατήσουμε στα στενά δρομάκια του χωριού.

Για άλλη μια μέρα ο ουρανός μαζεύει βαριά σύννεφα το απόγευμα. Σε λίγο αρχίζει να χιονίζει. Μαζευόμαστε για φαγητό στο εστιατόριο του lodge. Μετά από ένα πλούσιο γεύμα πιάνουμε την κουβέντα με την ιδιοκτήτρια του lodge μέχρι να έρθει η ώρα του ύπνου. Μας είπε ότι σε εκείνα τα μέρη ο άντρας μένει με τη μέλλουσα γυναίκα του στο σπίτι της πεθεράς, αποκτούν και παιδιά και μετά από κάποια χρόνια, παντρεύονται. Η ίδια θα παντρευόταν σε ένα χρόνο έχοντας ήδη τρία παιδιά!

Τετάρτη 7 Απριλίου

Ξυπνάμε πολύ νωρίς και ετοιμάζουμε γρήγορα τα πράγματα μας. Το χιόνι που έπεσε το προηγούμενο βράδυ, έχει αρχίσει να λιώνει. Οι αχθοφόροι ξεκινούν πρώτοι.

Σήμερα θα ανέβουμε ως το Tengboche (3840μ).  Η διαδρομή ως εκεί δεν είναι μεγάλη αλλά θέλουμε να φθάσουμε νωρίς για να βρούμε δωμάτια. Είναι ένας πολύ μικρός οικισμός γύρω από το ομώνυμο βουδιστικό μοναστήρι.

Το μονοπάτι είναι ψηλά, στην απότομη και γυμνή πλαγιά μιας μεγάλης χαράδρας και στο βάθος της κυλάει ο ποταμός Dudh Kosi. Στο ψηλότερο σημείο του μονοπατιού, εκεί που όλοι κάνουν μια στάση για να ξεκουραστούν, υπάρχει μια μεγάλη στούπα. Είναι βουδιστικό θρησκευτικό μνημείο, γεμάτη με μικρές σημαίες προσευχής. Από εκεί μπορούμε να δούμε το Thamserku και την Kangtega από μια άλλη πλευρά και για πρώτη φορά το περίφημο και εντυπωσιακό Ama Dablam (6812μ), το θεωρούμενο από πολλούς ως το πιο ωραίο βουνό του κόσμου. Μακριά, μέσα στα σύννεφα διακρίνεται το Lhotse (8501μ), το τέταρτο πιο ψηλό βουνό του κόσμου, και στο βάθος, η κορυφή του Everest (8848μ).

Σταματάμε για να ξεκουραστούμε και να βγάλουμε φωτογραφίες. Μία ομάδα στρατιωτών περιπολεί στο μονοπάτι για την προστασία των πεζοπόρων. Τα τελευταία χρόνια οι μαοϊστές έχουν δημιουργήσει προβλήματα ασφάλειας στην περιοχή.

Κατηφορίζουμε ομαλά μέχρι την κοίτη του ποταμού. Άνθρωποι και ζώα στριμώχνονται στα στενά σημεία του μονοπατιού. Ένας μικρός οικισμός είναι χτισμένος κοντά στην κοίτη του ποταμού και λίγα μικρά μαγαζιά προσφέρουν ζεστό τσάι και φαγητό στους περαστικούς. Δίπλα στο ποτάμι στεκόμαστε για μία γουλιά νερό, πριν ξεκινήσουμε την απότομη ανηφόρα που θα μας φέρει  στον προορισμό μας.

Φτάνουμε στο Tengboche νωρίς το μεσημέρι. Είναι ένα πλάτωμα στο οποίο είναι χτισμένο το πιο γνωστό μοναστήρι του Khumbu και λίγα lodge. Αφήνουμε τα πράγματά μας στα δωμάτια, μικρά ξύλινα κουτάκια θα έλεγα ότι είναι. Η θέα στα γύρω βουνά είναι μαγευτική. Ξεκουραζόμαστε και δεν χορταίνουμε να βλέπουμε ψηλές χιονισμένες κορφές.

Μαζί μας κάθονται και τρεις κορεάτες ορειβάτες που επιστρέφουν από το Lhotse. Ο ένας από αυτούς έχει ανέβει σε έξι κορυφές πάνω από τα 8000 μέτρα, ανάμεσα σε αυτές το Everest και το K2.

Ο ουρανός  για άλλη μια φορά μαζεύει σύννεφα. Πηγαίνουμε ως το μοναστήρι. Στην είσοδο του δυο μεγάλοι πέτρινοι δράκοι προστατεύουν τον ναό. Στο εσωτερικό μεγάλες πολύχρωμες τοιχογραφίες αναπαριστούν σκηνές από τα έπη της βουδιστικής θρησκείας με δαίμονες και την πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Γύρω από το ναό μικρά δωμάτια φιλοξενούν τους μοναχούς.

Η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά. Μαζευόμαστε στο μικρό σκοτεινό δωμάτιο του lodge που χρησιμοποιείται για τραπεζαρία και ανάβουμε την σόμπα. Μαζί μας είναι και ένας γάλλος πεζοπόρος με τον οδηγό του.

Ο καιρός έχει χαλάσει. Χιονίζει. Ο Τζώρτζης έχει πάει να ξαπλώσει. Νιώθει ελαφρύ πονοκέφαλο. Οι υπόλοιποι είμαστε πολύ καλά. Τρώμε για άλλη μια φορά πολύ και νόστιμο φαγητό.

Κάποιοι που άργησαν να φθάσουν στο χωριό, δεν βρήκαν δωμάτια και θα κοιμηθούν στην τραπεζαρία.

Πέμπτη 8 Απριλίου

Το πρωί η ημέρα δεν θυμίζει τίποτα από την χθεσινή κακοκαιρία. Ο ουρανός είναι καθαρός από σύννεφα και ο ήλιος φωτίζει τα γύρω βουνά. Ο Τζώρτζης συνεχίζει να έχει πονοκέφαλο και αποφασίζει να γυρίσει πίσω για να μην επιδεινωθεί η υγεία του. Έτσι λοιπόν μαζί με τον ένα από τους αχθοφόρους παίρνει τον δρόμο της επιστροφής .

Οι υπόλοιποι έξι, μαζί με τους τρεις αχθοφόρους, ξεκινάμε για το Pheriche (4240μ). Από εδώ και πέρα θα μας συνοδεύει η θέα του Ama Dablam σε όλη την διαδρομή.

Το μονοπάτι κατηφορίζει μέσα σε δάσος μέχρι μια μεγάλη ξύλινη κρεμαστή γέφυρα και περνάει ψηλά πάνω από τον ποταμό Imja Khola. Από εδώ βλέπουμε ξανά το Lhotse και το Everest. Το τοπίο από εδώ και πάνω είναι πλέον περισσότερο άγριο, χωρίς δένδρα, και έχει μεγάλα λιβάδια που βόσκουν αγελάδες και μικρά χωράφια που φυτεύουν τις μικρές νόστιμες πατάτες που παράγουν οι ντόπιοι.

Περνάμε από το Pangboche, έναν ακόμα οικισμό που αποτελείται από lodge και teahouse, και συνεχίζουμε προς το Pheriche. Στην άκρη του μονοπατιού τρεις αχθοφόροι μαγειρεύουν το φαγητό τους.

Βαδίζουμε κοντά σε σπίτια και χωράφια όπου βλέπουμε γυναίκες να πλένουν τα ρούχα τους σε μικρές σκάφες δίπλα σε ρυάκια και μικρά παιδιά να παίζουν αμέριμνα.

Κάνουμε μικρές στάσεις για να πιούμε λίγο νερό και να πάρουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε. Μικρά ποτάμια, που ξεκινούν από τους παγετώνες στις πλαγιές της κοιλάδας, διακόπτουν την μονοτονία του τοπίου. Το Ama Dablam συνεχίζει να μας συντροφεύει στην πορεία μας. Πολλές ακόμα ψηλές κορυφές, άγνωστες σε εμάς, κυκλώνουν την κοιλάδα. Στο βάθος βλέπουμε για πρώτη φορά τον απόκρημνο και παγωμένο τοίχο του Nuptse (7861μ).

Είναι νωρίς ακόμα όταν φτάνουμε στο Pheriche. Ένα μικρό χωριό δίπλα στην κοίτη ενός ποταμού, στην σκιά ενός ακόμα εντυπωσιακού βουνού, του Taboche (6367μ).

Ο Νίκος, που για άλλη μια φορά είχε φθάσει πριν από εμάς, μας περιμένει στην είσοδο του χωριού για να μας δείξει το lodge που θα μείνουμε. Στο Pheriche θα μείνουμε δύο ημέρες για να εγκλιματιστούμε καλύτερα.

Πίνουμε τσάι, τώρα πια παραγγέλνουμε κανάτα και όχι κούπα, και κάνουμε μια βόλτα στο χωριό όσο έχει ακόμα ήλιο. Εδώ υπάρχει και κέντρο ενημέρωσης για τις ασθένειες υψομέτρου.

Ο ήλιος πέφτει γρήγορα πίσω από τα βουνά και μαζευόμαστε στο lodge. Οι αχθοφόροι μας είναι σε ένα μικρό δωμάτιο μαζί με αρκετούς άλλους και παίζουν χαρτιά. Εμείς, μαζί με πολλούς ακόμα πεζοπόρους, μαζευόμαστε στο εστιατόριο του lodge. Μια σόμπα στην μέση της αίθουσας προσπαθεί να ζεστάνει, χωρίς όμως αποτέλεσμα, το δωμάτιο.

Τρώμε και συζητάμε για αυτά που έχουμε δει, αλλά και θα δούμε, αυτές τις ημέρες που είμαστε στην περιοχή. Μας λείπει και ο Τζώρτζης. Ελπίζουμε να είναι καλύτερα τώρα.

Παρασκευή 9 Απριλίου

Το πρόγραμμα της ημέρας προβλέπει ξεκούραση. Εμείς αποφασίζουμε να ανέβουμε λίγο πιο ψηλά, ως την ράχη ανάμεσα στο Pheriche και το Dingboche, ένα χωριό που βρίσκεται στην διπλανή κοιλάδα, και όσοι θέλουν να συνεχίσουν ως μια κορυφή, το Nangkartshang Ri (5083μ).

Πρώτα πάμε ως το ποτάμι για να πλυθούμε και μετά ετοιμάζουμε τα λίγα πράγματα που θα χρειαστούμε για την ανάβαση. Τα απαραίτητα ρούχα, αρκετό νερό και λίγους ξηρούς καρπούς.

Χωρίς να βιαζόμαστε ξεκινάμε να ανηφορίζουμε το μονοπάτι που ενώνει τα δυο χωριά. Μετά από αρκετή ώρα φτάνουμε ως την ράχη και βλέπουμε την διπλανή κοιλάδα, το Dingboche, που μοιάζει με το Pheriche, και αρκετές κορυφές με ύψος πάνω από 5000 μέτρα. Ο Νίκος, η Χριστιάνα και εγώ συνεχίζουμε πρώτοι για την κορυφή και ο Δημήτρης με την Ελένη ακολουθούν αρκετά πίσω. Η Βίκυ προτιμάει να καθίσει δίπλα σε μία μεγάλη στούπα και να… διαλογιστεί. Βαδίζουμε πάνω σε μια βράχινη κόψη. Από το Dingboche έρχεται μια ομάδα πεζοπόρων προς την ράχη.

Πρώτα ο Νίκος και μετά εγώ με την Χριστιάνα φτάνουμε στην κορυφή. Είναι γεμάτη από μικρές σημαίες προσευχής. Από εδώ έχουμε πανοραμική θέα. Μπροστά μας είναι το Ama Dablam, λίγο πιο μακριά βλέπουμε το Island Peak (6189μ) και στο βάθος το εντυπωσιακό Makalu (8463μ). Πολλά ακόμα ψηλά βουνά, όπως το Thamserku, η Kangtega, το Taboche και το Cholatse (6440μ) φαίνονται από εδώ.

Θαυμάζουμε τις εντυπωσιακές κορυφές, βγάζουμε φωτογραφίες, και ξεκινάμε γρήγορα προς το χωριό. Φυσάει πολύ στην κορυφή και κάνει κρύο. Λίγο πιο κάτω βρίσκουμε τον Δημήτρη που ανεβαίνει και αυτός προς την κορυφή.

Επιστρέφουμε στο χωριό. Κάνουμε μια βόλτα για να περάσει η ώρα, ακόμα είναι νωρίς, και μετά πάμε να ξεκουραστούμε στο lodge. Φτιάχνουμε νερό στο ποτάμι για την επόμενη ημέρα και μόλις αρχίζει να πέφτει ο ήλιος μαζευόμαστε στο εστιατόριο. Συζητάμε για το τι θα κάνουμε την επόμενη ημέρα και τρώμε πολύ. Το φαγητό, όπως πάντα, είναι νόστιμο.

Σάββατο 10 Απριλίου

Παίρνουμε το πρωινό και μαζί με τους αχθοφόρους ξεκινάμε για το Lobuche (4910μ), τον τελευταίο οικισμό στο trekking του Everest. Το μονοπάτι είναι πολύ ομαλό και βρίσκεται συνέχεια δίπλα σε ένα μικρό ποτάμι. Περνάμε δίπλα από μικρά, περιφραγμένα με πέτρες, βοσκοτόπια όπου οι ντόπιοι έχουν τις αγελάδες τους και φτάνουμε στην Thukla. Είναι ένας πολύ μικρός οικισμός με δύο teahouse και ένα lodge. Εδώ κάνουν στάση σχεδόν όλοι όσοι ανεβαίνουν προς το Lobuche για να ξεκουραστούν, να πιουν ένα τσάι και μετά να συνεχίσουν την πορεία τους. Το ίδιο κάνουμε και εμείς. Από εδώ και πάνω το μονοπάτι γίνεται πιο δύσκολο, είναι μέσα στην μορένα του παγετώνα του Khumbu και είμαστε αναγκασμένοι να περπατάμε ανάμεσα και επάνω σε μεγάλα βράχια.

Τα ζώα, μεγάλα yak φορτωμένα με τεράστιους σάκους αποστολών αλλά και αγελάδες, μας εμποδίζουν  να βαδίσουμε άνετα στο μονοπάτι.

Περνάμε τα μνημεία των σέρπα, πολλοί μικροί τύμβοι από πέτρες αφιερωμένοι σε αυτούς που έμειναν για πάντα στο βουνό, και πλησιάζουμε στο Lobuche. Πηδάμε πάνω από μικρά ρυάκια που έρχονται από τον παγετώνα που λιώνει και παίρνουμε βαθιές ανάσες.

Εδώ, στο Lobuche, για πρώτη φορά οι περισσότεροι νιώθουμε την έλλειψη του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα. Για πρώτη φορά νιώθω ελαφριά ζαλάδα και θέλω να ξαπλώσω για να ξεκουραστώ. Η ημέρα είναι πάρα πολύ ωραία, ο ήλιος μας ζεσταίνει, και καθόμαστε έξω από το lodge και απολαμβάνουμε την ησυχία.  Μπροστά μας βλέπουμε τον τεράστιο παγωμένο τοίχο του Nuptse.

Ξαφνικά την ησυχία μας διακόπτει η ιδιοκτήτρια του lodge. Ο ένας από τους αχθοφόρους μας είναι άρρωστος. Πηγαίνω με τον Νίκο να δούμε τι συμβαίνει. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία τους όσο δουλεύουν για εμάς. Νιώθει πονοκέφαλο και ζαλίζεται. Έχει και αυτός πρόβλημα με το υψόμετρο. Του δίνουμε ένα αναλγητικό χάπι και πηγαίνει να ξεκουραστεί. Ψάχνουμε να βρούμε και τους άλλους δύο αχθοφόρους μας ώστε να τους ενημερώσουμε για το πρόβλημα και για να κανονίσουμε για την επόμενη ημέρα. Τους βρίσκουμε σε ένα πέτρινο σκοτεινό δωμάτιο, το «Σπίτι των Σέρπα», γύρω από μία φωτιά που «κάπνιζε» όλο το χώρο, να παίζουνε αμέριμνοι χαρτιά! Ο ένας από αυτούς θα έρθει μαζί μας το πρωί και οι άλλοι δυο θα μας περιμένουν εκεί.

Πολλές μικρές ομάδες πεζοπόρων φτάνουν. Εδώ είναι ο τελευταίος σταθμός για τους περισσότερους πριν την ανάβαση στο Kalla Patar (5545μ) ή την επίσκεψη στο Everest base camp (5360μ).

Ο ήλιος χάνεται πίσω από τα βουνά και η θερμοκρασία πέφτει κατακόρυφα. Φοράμε ζεστά ρούχα και στριμωχνόμαστε στην μικρή αίθουσα που χρησιμοποιείται για εστιατόριο. Εδώ ο χώρος είναι πολύ μικρός για να χωρέσουν όλοι αυτοί που μένουν στο lodge και περιμένουμε να αδειάσουν θέσεις για το φαγητό.

Μετά το φαγητό, πηγαίνουμε να ετοιμάσουμε τα πράγματα που θα πάρουμε μαζί μας αύριο στην ανάβαση στο Kalla Patar και ξαπλώνουμε. Το πρωί θα ξεκινήσουμε πολύ πριν την ανατολή του ηλίου.

Κυριακή 11 Απριλίου

Είναι 4:30 π.μ. Έξω κάνει πολύ κρύο. Φοράμε ζεστά ρούχα, γάντια και σκούφους και βγαίνουμε για τις τελευταίες ετοιμασίες έξω από το lodge. Η Βίκυ δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ λόγω του υψομέτρου και δεν μπορεί να έρθει μαζί μας.

Στην είσοδο του lodge μας περιμένει ο Ram, ο αχθοφόρος που θα έρθει μαζί μας ως το Gorak Shep (5170μ) για να βοηθήσει αν χρειαστεί κάποιος βοήθεια. Ανάβουμε τους φακούς και ξεκινάμε. Στην αρχή όλοι μαζί αλλά μετά από λίγη ώρα χωρίζουμε σε μικρές ομάδες, ο καθένας στον δικό του ρυθμό.

Το μονοπάτι είναι κουραστικό, βαδίζουμε πάνω σε μεγάλες πέτρες, και θέλει προσοχή. Κάνει ακόμα πολύ κρύο και έχει σκοτάδι.

Το πρώτο φως της ημέρας μας βρίσκει στο Gorak Shep, ένα πλάτωμα όπου τα τελευταία χρόνια έχουν χτιστεί τρία lodge και έχει ένα μεγάλο χώρο με σκηνές. Μπροστά μας ξεπροβάλει εντυπωσιακά το Pumori (7145μ) και στην βάση του χάνεται σαν ένας μικρός μαύρος λόφος το Kalla Patar.

Από εδώ και πάνω το μονοπάτι γίνεται ομαλό, βαδίζουμε πλέον πάνω σε μαλακό χώμα. Μπροστά μας αρκετοί  πεζοπόροι ανεβαίνουν προς το Kalla Patar αλλά δεν είναι λίγοι και αυτοί που μας ακολουθούν.

Ο Νίκος σταματάει για ένα τσάι και εγώ συνεχίζω μόνος μου. Ο Δημήτρης, η Χριστιάνα και η Ελένη δεν έχουν φθάσει ακόμα.

Κάθε λίγα μέτρα σταματάω, παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνεχίζω. Η κορυφή είναι κοντά, το μονοπάτι εύκολο και εγώ ξεκούραστος, αλλά δεν μπορώ να φτάσω! Λίγο πριν την κορυφή έρχεται και ο Νίκος που συνεχίζει στο δικό του γρήγορο ρυθμό.

Ο Νίκος, όπως πάντα, πρώτος στην κορυφή, με περιμένει. Εκεί γίνεται το αδιαχώρητο! Θυμίζει Όλυμπο το καλοκαίρι. Τουλάχιστον, είκοσι άτομα στριμωγμένοι σε λίγα τετραγωνικά βράχου! Δεν υπάρχει θέση για να καθίσουμε, και έρχονται πολλοί ακόμα!! Βλέπουμε για άλλη μια φορά το Nuptse μπροστά μας, πίσω του το Everest και το Lhotse. Πάνω μας νοιώθουμε να μας πλακώνει το Pumori.

Βγάζουμε φωτογραφίες και ξεκινάμε για την επιστροφή. Πιο κάτω βρίσκω τον Δημήτρη που ανεβαίνει και αυτός προς την κορυφή. Η Χριστιάνα είχε σταματήσει λίγο νωρίτερα και η Ελένη μας περίμενε στο Gorak Shep μαζί με τον Ram.

Κατεβαίνουμε γρήγορα ως το Gorak Shep και σταματάμε στο teahouse που μας περιμένει η Ελένη. Εκεί είναι ήδη και η Χριστιάνα.

Αποφασίζουμε να φύγω εγώ με την Χριστιάνα για το Lobuche και ο Νίκος να περιμένει τον Δημήτρη.

Βρίσκουμε την Βίκυ να μας περιμένει, τώρα καλύτερα από το πρωί, στην είσοδο του lodge. Το ίδιο καλά νοιώθει και ο αχθοφόρος. Πίνουμε μία ζεστή σούπα “Lipton” και μαζεύουμε τα πράγματα. Σε λίγο έρχεται και ο Νίκος , η Ελένη , ο Δημήτρης και ο Ram. Ξεκουράζονται και παίρνουμε όλοι μαζί τον δρόμο της επιστροφής. Η ημέρα είναι υπέροχη και απολαμβάνουμε την κατηφόρα. Κάνουμε μια στάση στην Thukla και συνεχίζουμε. Οι ντόπιοι μαζεύουν τις αγελάδες τους και τις οδηγούν στις στάνες. Το Ama Dablam στο τέλος της κοιλάδας είναι μαγευτικό.

Στο τέλος της κατηφόρας, ο Νίκος διαπιστώνει κάτι πολύ άσχημο. Ξέχασε τη φωτογραφική του μηχανή στο teahouse της Thukla!! Το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να ξανανέβει με την ελπίδα να τη βρει!! Ευτυχώς, οι άνθρωποι εκεί την είχαν βρει και τη φύλαξαν.

Καθόμαστε έξω από το lodge στο Pheriche και απολαμβάνουμε την ησυχία. Σε λίγο θα μαζευτούμε πάλι γύρω από την σόμπα για το φαγητό. Αύριο θα φύγουμε για το Namche Bazaar. Έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Ο Νίκος έχει το θάρρος να κάνει ντους…

Δευτέρα 12 Απριλίου

Ξυπνάμε με την ησυχία μας και φτιάχνουμε τα πράγματα μας. Τα δίνουμε στους αχθοφόρους και κανονίζουμε να τους βρούμε στο Namche. Η ημέρα θα είναι κουραστική και δεν βιαζόμαστε.

Βλέπουμε για μια ακόμη φορά τα γύρω βουνά και ξεκινάμε. Τώρα όλα μας είναι γνωστά. Τα βουνά, τα χωριά αλλά και τα πρόσωπα που βλέπουμε, μας είναι πια οικεία. Περνάμε από το Pangboche, την μεγάλη κρεμαστή γέφυρα του Imja Khola και φτάνουμε στο Tengboche. Από εκεί κατηφορίζουμε προς τον Dudh Kosi και συνεχίζουμε για λίγο δίπλα στο ποτάμι. Χαζεύουμε τους πάγκους με τα εμπορεύματα που είναι στην άκρη του μονοπατιού και προχωράμε. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να φθάσουμε. Και είναι όλο ανηφόρα.

Είναι απόγευμα όταν φθάνουμε στο Namche. Πηγαίνουμε στο γνωστό lodge, στην είσοδο  μας περιμένουν και οι αχθοφόροι και τακτοποιούμε τα πράγματα μας στα δωμάτια. Ο Τζώρτζης είχε περάσει από εδώ την προηγούμενη ημέρα.

Νυχτώνει γρήγορα και πηγαίνουμε για να ξεκουραστούμε.

Τρίτη 13 Απριλίου

Σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει ξεκούραση στο Namche Bazaar. Μόνο ο Νίκος έχει διάθεση να πάει ως το Khunde, ένα χωριό λίγο περισσότερο από μια ώρα περπάτημα. Οι υπόλοιποι βγαίνουμε για ψώνια και βόλτα στο χωριό.

Το μεσημέρι πηγαίνουμε ως το μουσείο των sherpa και βλέπουμε πώς ήταν τα σπίτια της περιοχής πριν έρθει ο τουρισμός και τα αλλάξει όλα. Επίσης παρακολουθούμε μια προβολή slides με εικόνες από την ζωή και την φύση του Khumbu και τέλος, βλέπουμε την έκθεση με τις φωτογραφίες όλων αυτών που έχουν ανέβει στο Everest καθώς και αποκόμματα από εφημερίδες που γράφουν για τις αναβάσεις.

Στην συνέχεια και πριν μαζευτούμε στο ξενοδοχείο, επισκεπτόμαστε και το μουσείο φυσικής ιστορίας της περιοχής, ένα πολύ φτωχό μουσείο, όπου μαθαίνουμε λίγα πράγματα για τα ζώα και τα φυτά της περιοχής.

Στο ξενοδοχείο μας περιμένει ο Νίκος. Αύριο είναι η τελευταία μας ημέρα. Θα επιστρέψουμε στη Lukla.

Τετάρτη 14 Απριλίου

Ακολουθώντας αντίστροφα την πορεία που κάναμε όταν ξεκινούσαμε το ταξίδι μας, βαδίζουμε για τη Lukla. Με αρκετές στάσεις για ξεκούραση και χωρίς να βιαζόμαστε φτάνουμε αργά το απόγευμα. Εκεί μας περιμένει και ο Τζώρτζης. Είχε περάσει μερικές ημέρες στα χωριά γύρω από το Namche Bazaar και εχθές γύρισε στη Lukla.

Πέμπτη 15 Απριλίου

Νωρίς το πρωί μαζεύουμε τα πράγματα μας και ξεκινάμε για το αεροδρόμιο. Στην είσοδο του ξενοδοχείου περιμένουν για να μας χαιρετήσουν οι αχθοφόροι. Το trekking στην περιοχή του Everest, το πιο γνωστό, ίσως, trekking στον κόσμο μόλις έχει τελειώσει για εμάς.

Μας μένουν τρεις ακόμα ημέρες για να δούμε την Kathmandu, την Patan και την Bhaktapur πριν πάρουμε το αεροπλάνο που θα μας γυρίσει στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ τους φίλους που ήταν συντροφιά μου σε αυτό το ταξίδι.

Το άρθρο αυτό έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό Φυσιολατρικοί ορίζοντες (τεύχος 241/2005)


 

Trekking στην περιοχή του Everest

Μετά από 24 ώρες και αφού αλλάξαμε τρεις πτήσεις, επιτέλους, φθάνουμε στην Kathmandu. Είναι Σάββατο 3 Απριλίου και επτά άτομα, ο Δημήτρης, η Χριστιάνα, ο Νίκος, ο Τζώρτζης, η Ελένη, η Βίκυ και εγώ είμαστε φορτωμένοι στην καρότσα ενός φορτηγού με προορισμό κάποιο ξενοδοχείο στο Thamel. Η γενική απεργία που είχαν κηρύξει τα συνδικάτα έχει προφανώς μεγάλη επιτυχία. Δεν υπάρχει taxi ούτε για δείγμα!

Τακτοποιούμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο και παίρνουμε τα εισιτήρια για την πτήση προς Lukla. Μια μικρή βόλτα για να δούμε το Thamel, να αλλάξουμε σε ρουπίες και μετά, ώρα για ξεκούραση. Αύριο πετάμε νωρίς το πρωί.

Κυριακή 4 Απριλίου

Στις 7:30 π.μ. φεύγουμε για το αεροδρόμιο. Πετάμε για Lukla στις 10.00 και θέλουμε να είμαστε νωρίς για να τακτοποιήσουμε τις αποσκευές με την ησυχία μας. Στο αεροδρόμιο γίνεται χαμός! Ώσπου να ελέγξουμε με ποια πτήση πετάμε, μαθαίνουμε ότι… το αεροπλάνο μας έφυγε!! Κάποιοι είχαν δώσει κάτι παραπάνω και μας πήραν τις θέσεις χωρίς να το καταλάβουμε. Μετά από αυτό κανονίζουμε να πάρουμε την επόμενη πτήση στις 11.45 π.μ..

Επιτέλους, στις 12.30 μ.μ. φτάνουμε στη Lukla (2850μ). Ένα μικρό χωριό που ζει αποκλειστικά από τους ορειβάτες και τους πεζοπόρους που επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή του Everest. Διαλέγουμε τέσσερις αχθοφόρους από τους πολλούς που μας περικυκλώνουν στην έξοδο του αεροδρομίου. Ξεκινάμε για το Phakding (2640μ) όπου θα κάνουμε και την πρώτη μας διανυκτέρευση. Ο Δημήτρης πηγαίνει μπροστά με τους αχθοφόρους και οι υπόλοιποι περπατάμε αργά στο μονοπάτι. Θαυμάζουμε το τοπίο και απορούμε με τους ντόπιους που κουβαλάνε στην πλάτη τους ογκώδη και βαριά φορτία χωρίς να δυσανασχετούν για τη δύσκολη δουλειά που κάνουν.

Περνάμε μέσα από μικρούς οικισμούς που έχουν φτιαχτεί μόνο για τους πεζοπόρους, μικρά μαγαζιά που προσφέρουν τσάι, αναψυκτικά και αναμνηστικά. Σε ένα τέτοιο οικισμό, το Ghat, μας περιμένει ο Δημήτρης με τους αχθοφόρους. Ο καιρός έχει κλείσει και αρχίζει να βρέχει. Αποφασίζουμε να καθίσουμε για λίγο εκεί μέχρι να σταματήσει η βροχή. Πυκνά σύννεφα καλύπτουν τις γύρω κορυφές. Ο καιρός δεν δείχνει να φτιάχνει και αποφασίζουμε να προχωρήσουμε ως το Phakding όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Φτάνουμε στο χωριό μέσα σε καταρρακτώδη βροχή και μπαίνουμε στο πρώτο lodge που συναντάμε. Ευτυχώς είναι καθαρό και έχει και πολύ νόστιμο φαγητό.

Μετά από ένα πλούσιο γεύμα, φιλτράρουμε νερό από ένα λασπωμένο νεροχύτη και πηγαίνουμε για ύπνο. Η αυριανή ημέρα είναι από τις πιο δύσκολες.

Δευτέρα 5 Απριλίου

 

Η ώρα είναι 7.30 π.μ. και οι αχθοφόροι μας είναι ήδη έτοιμοι και μας περιμένουν για να ξεκινήσουμε. Προορισμός μας σήμερα είναι το Namche Bazaar (3440μ), η κύρια είσοδος στο Khumbu. Είναι το τελευταίο μεγάλο χωριό που συναντάει κάποιος στο trekking.

Ο καιρός είναι πολύ καλός και βαδίζουμε αργά. Μικρές ομάδες πεζοπόρων αλλά και μεγάλες αποστολές με βαρυφορτωμένα ζώα βαδίζουν στο μονοπάτι. Ντόπιοι αχθοφόροι κουβαλάνε τρόφιμα, νερό και αναψυκτικά για τα lodge του Namche και των άλλων μικρών οικισμών που βρίσκονται στο μονοπάτι για το Everest base camp.

Τα teahouse διαδέχονται το ένα το άλλο. Μικρά παιδιά παίζουν στην άκρη του μονοπατιού και στέκονται για να τα βγάλουν φωτογραφία οι ξένοι. Περπατάμε και θαυμάζουμε την φύση. Όλα είναι τόσο διαφορετικά. Κάνουμε μια μικρή στάση για να μαζευτούμε. Οι αχθοφόροι μας έχουν φύγει. Θα μας περιμένουν στο Namche.

 

Βαδίζουμε δίπλα στον ποταμό Dudh Kosi. Μικρές κρεμαστές γέφυρες ενώνουν τις όχθες του. Σε λίγο φτάνουμε στην είσοδο του Sagarmatha National Park, του εθνικού πάρκου του Everest. Κάνουμε μία στάση για τσάι και ξεκούραση. Είναι η τελευταία πριν το Namche. Ζητάω από τον ιδιοκτήτη του teahouse να μου δώσει ένα κουβά με νερό για να φιλτράρουμε. Εκείνος με πάει σε μία βρύση από όπου έτρεχε λασπωμένο νερό και μου λέει «This is fine drinking water» !!

Καθώς προχωρούμε στο βάθος βλέπουμε τον παγωμένο όγκο του Thamserku (6608μ). Είναι ένα εντυπωσιακό βουνό που τραβάει αμέσως την προσοχή μας με τις κάθετες παγωμένες πλαγιές του.

Πληρώνουμε στην είσοδο του πάρκου και κατηφορίζουμε προς την όχθη του ποταμού. Περνάμε από μια μεγάλη κρεμαστή μεταλλική γέφυρα στην απέναντι πλευρά. Από εδώ αρχίζει μια μεγάλη ανηφόρα που οδηγεί στο Namche. Το μονοπάτι είναι στενό και ελίσσεται μέσα σε δάσος. Άνθρωποι και ζώα περπατάνε αργά και παίρνουν βαθιές ανάσες κάθε λίγα βήματα. Η ανηφόρα δεν λέει να τελειώσει. Ο Νίκος και εγώ πηγαίνουμε πιο γρήγορα για να βρούμε lodge. Μετά από σχεδόν δύο ώρες ανηφόρα, επιτέλους φτάνουμε. Μια μικρή κωμόπολη παρουσιάζεται αμφιθεατρικά χτισμένη μπροστά μας. Έχει πολλά καινούργια σπίτια και καταστήματα. Εμπορικά που πουλάνε απομιμήσεις επώνυμων ρούχων για το βουνό, τοπικά προϊόντα, μικροαντικείμενα από το Θιβέτ, αναμνηστικά αλλά και είδη πρώτης ανάγκης, όπως τρόφιμα. Έχει εστιατόρια, γερμανικό φούρνο, βιβλιοπωλείο και αρκετά καινούργια lodge.

Ο Νίκος βρίσκει δωμάτια σε ένα καινούργιο lodge και εγώ πηγαίνω να συναντήσω τους υπόλοιπους. Είναι μπροστά σε ένα πάγκο και κοιτάζουν τα μικροαντικείμενα. Η καλύτερη χαλάρωση μετά από μία κουραστική ανηφόρα!

Ο ουρανός έχει αρχίσει να μαζεύει σύννεφα. Όπως και την προηγούμενη ημέρα, το ηλιόλουστο πρωινό το διαδέχεται ένα συννεφιασμένο απόγευμα.

Τακτοποιούμε τα πράγματα μας στα δωμάτια και ξεκινάμε την περιήγηση μας στον… θαυμαστό κόσμο της τοπικής αγοράς. Παζαρεύουμε ό,τι βρεθεί μπροστά μας και κάποιοι κάνουν και τις πρώτες αγορές. Πουπουλένια μπουφάν made in China, μικρά τσαντάκια και σκουφάκια χειροποίητα, μπαταρίες και φιλμ.

Δυστυχώς, η βροχή που αρχίζει να πέφτει, μας αναγκάζει να μαζευτούμε στο ξενοδοχείο. Μετά το φαγητό, αποφασίζουμε για το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας και πάμε για ύπνο.

Η αυριανή ημέρα είναι αφιερωμένη στον εγκλιματισμό μας στο υψόμετρο.

Τρίτη 6 Απριλίου

 

Βγαίνοντας από την πόρτα του lodge, η θέα είναι μαγευτική. Έχει ξημερώσει και ακριβώς απέναντι μας είναι το Kwange Ri (6100μ). Αποφασίζουμε να περπατήσουμε μέχρι ένα κοντινό χωριό, το Thamo (3500μ), για να γνωρίσουμε και την περιοχή. Οι αχθοφόροι μας είναι ελεύθεροι και αυτοί να ξεκουραστούν.

Ανηφορίζουμε το μονοπάτι που οδηγεί στο Thamo. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε, τόσο πιο πολύ μας εντυπωσιάζει η θέα των γύρω βουνών. Στα ανατολικά βλέπουμε το Thamserku και την Kangtega (6685μ) και λίγο πιο νότια το Kusum Kanguru (6369μ).

Ένα φαρδύ μονοπάτι διασχίζει ένα πυκνό δάσος από πεύκα. Χωρισμένοι σε μικρές ομάδες περπατάμε χαλαρά και χαζεύουμε το τοπίο. Ευτυχώς κανένας δεν έχει παρουσιάσει πρόβλημα υγείας με το υψόμετρο. Περνάμε δίπλα από μικρούς ναούς και μοναχικά σπίτια. Συναντάμε λιγοστούς ανθρώπους, περισσότερο ντόπιους και λιγότερο ξένους, και ανταλλάσσουμε τον τοπικό χαιρετισμό «namaste» σχεδόν μηχανικά.

Οδηγούμαστε σε ένα μικρό ποτάμι και περνάμε μέσα από ένα κτίσμα γεμάτο με πολύχρωμα ζωγραφισμένους μύλους προσευχής. Πολυάριθμα ανθισμένα ροδόδεντρα δίνουν χρώμα στο τοπίο.

Στο ποτάμι μας περιμένει ο Νίκος που είχε φύγει μπροστά. Περνάμε την μικρή γέφυρα και βλέπουμε τα πρώτα σπίτια του χωριού. Εδώ υπάρχει και ένα μικρό δημοτικό σχολείο για τα παιδιά της περιοχής.

Το χωριό έχει λίγα σπίτια, όλα φτιαγμένα από πέτρα, ξύλο και λαμαρίνες για στέγη. Στην άκρη του χωριού υπάρχει και ένα βουδιστικό μοναστήρι, σχεδόν κατεστραμμένο. Εκεί ζει μία γυναίκα μοναχή που μας ξεναγεί στο μικρό ναό και μας κερνάει ζεστό τσάι. Πολλά μικρά καντήλια φωτίζουν το χώρο και μία μεγάλη φωτογραφία του Δαλάι Λάμα είναι τοποθετημένη σε κορνίζα ψηλά στον τοίχο.

Νωρίς το μεσημέρι είμαστε πίσω στο Namche και έχουμε αρκετό χρόνο για να κάνουμε πάλι βόλτες στα μαγαζιά αλλά και να περπατήσουμε στα στενά δρομάκια του χωριού.

Για άλλη μια μέρα ο ουρανός μαζεύει βαριά σύννεφα το απόγευμα. Σε λίγο αρχίζει να χιονίζει. Μαζευόμαστε για φαγητό στο εστιατόριο του lodge. Μετά από ένα πλούσιο γεύμα πιάνουμε την κουβέντα με την ιδιοκτήτρια του lodge μέχρι να έρθει η ώρα του ύπνου. Μας είπε ότι σε εκείνα τα μέρη ο άντρας μένει με τη μέλλουσα γυναίκα του στο σπίτι της πεθεράς, αποκτούν και παιδιά και μετά από κάποια χρόνια, παντρεύονται. Η ίδια θα παντρευόταν σε ένα χρόνο έχοντας ήδη τρία παιδιά!

Τετάρτη 7 Απριλίου

 

Ξυπνάμε πολύ νωρίς και ετοιμάζουμε γρήγορα τα πράγματα μας. Το χιόνι που έπεσε το προηγούμενο βράδυ, έχει αρχίσει να λιώνει. Οι αχθοφόροι ξεκινούν πρώτοι.

Σήμερα θα ανέβουμε ως το Tengboche (3840μ). Η διαδρομή ως εκεί δεν είναι μεγάλη αλλά θέλουμε να φθάσουμε νωρίς για να βρούμε δωμάτια. Είναι ένας πολύ μικρός οικισμός γύρω από το ομώνυμο βουδιστικό μοναστήρι.

Το μονοπάτι είναι ψηλά, στην απότομη και γυμνή πλαγιά μιας μεγάλης χαράδρας και στο βάθος της κυλάει ο ποταμός Dudh Kosi. Στο ψηλότερο σημείο του μονοπατιού, εκεί που όλοι κάνουν μια στάση για να ξεκουραστούν, υπάρχει μια μεγάλη στούπα. Είναι βουδιστικό θρησκευτικό μνημείο, γεμάτη με μικρές σημαίες προσευχής. Από εκεί μπορούμε να δούμε το Thamserku και την Kangtega από μια άλλη πλευρά και για πρώτη φορά το περίφημο και εντυπωσιακό Ama Dablam (6812μ), το θεωρούμενο από πολλούς ως το πιο ωραίο βουνό του κόσμου. Μακριά, μέσα στα σύννεφα διακρίνεται το Lhotse (8501μ), το τέταρτο πιο ψηλό βουνό του κόσμου, και στο βάθος, η κορυφή του Everest (8848μ).

Σταματάμε για να ξεκουραστούμε και να βγάλουμε φωτογραφίες. Μία ομάδα στρατιωτών περιπολεί στο μονοπάτι για την προστασία των πεζοπόρων. Τα τελευταία χρόνια οι μαοϊστές έχουν δημιουργήσει προβλήματα ασφάλειας στην περιοχή.

Κατηφορίζουμε ομαλά μέχρι την κοίτη του ποταμού. Άνθρωποι και ζώα στριμώχνονται στα στενά σημεία του μονοπατιού. Ένας μικρός οικισμός είναι χτισμένος κοντά στην κοίτη του ποταμού και λίγα μικρά μαγαζιά προσφέρουν ζεστό τσάι και φαγητό στους περαστικούς. Δίπλα στο ποτάμι στεκόμαστε για μία γουλιά νερό, πριν ξεκινήσουμε την απότομη ανηφόρα που θα μας φέρει στον προορισμό μας.

Φτάνουμε στο Tengboche νωρίς το μεσημέρι. Είναι ένα πλάτωμα στο οποίο είναι χτισμένο το πιο γνωστό μοναστήρι του Khumbu και λίγα lodge. Αφήνουμε τα πράγματά μας στα δωμάτια, μικρά ξύλινα κουτάκια θα έλεγα ότι είναι. Η θέα στα γύρω βουνά είναι μαγευτική. Ξεκουραζόμαστε και δεν χορταίνουμε να βλέπουμε ψηλές χιονισμένες κορφές.

Μαζί μας κάθονται και τρεις κορεάτες ορειβάτες που επιστρέφουν από το Lhotse. Ο ένας από αυτούς έχει ανέβει σε έξι κορυφές πάνω από τα 8000 μέτρα, ανάμεσα σε αυτές το Everest και το K2.

Ο ουρανός για άλλη μια φορά μαζεύει σύννεφα. Πηγαίνουμε ως το μοναστήρι. Στην είσοδο του δυο μεγάλοι πέτρινοι δράκοι προστατεύουν τον ναό. Στο εσωτερικό μεγάλες πολύχρωμες τοιχογραφίες αναπαριστούν σκηνές από τα έπη της βουδιστικής θρησκείας με δαίμονες και την πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Γύρω από το ναό μικρά δωμάτια φιλοξενούν τους μοναχούς.

Η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά. Μαζευόμαστε στο μικρό σκοτεινό δωμάτιο του lodge που χρησιμοποιείται για τραπεζαρία και ανάβουμε την σόμπα. Μαζί μας είναι και ένας γάλλος πεζοπόρος με τον οδηγό του.

Ο καιρός έχει χαλάσει. Χιονίζει. Ο Τζώρτζης έχει πάει να ξαπλώσει. Νιώθει ελαφρύ πονοκέφαλο. Οι υπόλοιποι είμαστε πολύ καλά. Τρώμε για άλλη μια φορά πολύ και νόστιμο φαγητό.

Κάποιοι που άργησαν να φθάσουν στο χωριό, δεν βρήκαν δωμάτια και θα κοιμηθούν στην τραπεζαρία.

Πέμπτη 8 Απριλίου

 

Το πρωί η ημέρα δεν θυμίζει τίποτα από την χθεσινή κακοκαιρία. Ο ουρανός είναι καθαρός από σύννεφα και ο ήλιος φωτίζει τα γύρω βουνά. Ο Τζώρτζης συνεχίζει να έχει πονοκέφαλο και αποφασίζει να γυρίσει πίσω για να μην επιδεινωθεί η υγεία του. Έτσι λοιπόν μαζί με τον ένα από τους αχθοφόρους παίρνει τον δρόμο της επιστροφής .

Οι υπόλοιποι έξι, μαζί με τους τρεις αχθοφόρους, ξεκινάμε για το Pheriche (4240μ). Από εδώ και πέρα θα μας συνοδεύει η θέα του Ama Dablam σε όλη την διαδρομή.

Το μονοπάτι κατηφορίζει μέσα σε δάσος μέχρι μια μεγάλη ξύλινη κρεμαστή γέφυρα και περνάει ψηλά πάνω από τον ποταμό Imja Khola. Από εδώ βλέπουμε ξανά το Lhotse και το Everest. Το τοπίο από εδώ και πάνω είναι πλέον περισσότερο άγριο, χωρίς δένδρα, και έχει μεγάλα λιβάδια που βόσκουν αγελάδες και μικρά χωράφια που φυτεύουν τις μικρές νόστιμες πατάτες που παράγουν οι ντόπιοι.

Περνάμε από το Pangboche, έναν ακόμα οικισμό που αποτελείται από lodge και teahouse, και συνεχίζουμε προς το Pheriche. Στην άκρη του μονοπατιού τρεις αχθοφόροι μαγειρεύουν το φαγητό τους.

Βαδίζουμε κοντά σε σπίτια και χωράφια όπου βλέπουμε γυναίκες να πλένουν τα ρούχα τους σε μικρές σκάφες δίπλα σε ρυάκια και μικρά παιδιά να παίζουν αμέριμνα.

Κάνουμε μικρές στάσεις για να πιούμε λίγο νερό και να πάρουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε. Μικρά ποτάμια, που ξεκινούν από τους παγετώνες στις πλαγιές της κοιλάδας, διακόπτουν την μονοτονία του τοπίου. Το Ama Dablam συνεχίζει να μας συντροφεύει στην πορεία μας. Πολλές ακόμα ψηλές κορυφές, άγνωστες σε εμάς, κυκλώνουν την κοιλάδα. Στο βάθος βλέπουμε για πρώτη φορά τον απόκρημνο και παγωμένο τοίχο του Nuptse (7861μ).

Είναι νωρίς ακόμα όταν φτάνουμε στο Pheriche. Ένα μικρό χωριό δίπλα στην κοίτη ενός ποταμού, στην σκιά ενός ακόμα εντυπωσιακού βουνού, του Taboche (6367μ).

Ο Νίκος, που για άλλη μια φορά είχε φθάσει πριν από εμάς, μας περιμένει στην είσοδο του χωριού για να μας δείξει το lodge που θα μείνουμε. Στο Pheriche θα μείνουμε δύο ημέρες για να εγκλιματιστούμε καλύτερα.

Πίνουμε τσάι, τώρα πια παραγγέλνουμε κανάτα και όχι κούπα, και κάνουμε μια βόλτα στο χωριό όσο έχει ακόμα ήλιο. Εδώ υπάρχει και κέντρο ενημέρωσης για τις ασθένειες υψομέτρου.

Ο ήλιος πέφτει γρήγορα πίσω από τα βουνά και μαζευόμαστε στο lodge. Οι αχθοφόροι μας είναι σε ένα μικρό δωμάτιο μαζί με αρκετούς άλλους και παίζουν χαρτιά. Εμείς, μαζί με πολλούς ακόμα πεζοπόρους, μαζευόμαστε στο εστιατόριο του lodge. Μια σόμπα στην μέση της αίθουσας προσπαθεί να ζεστάνει, χωρίς όμως αποτέλεσμα, το δωμάτιο.

Τρώμε και συζητάμε για αυτά που έχουμε δει, αλλά και θα δούμε, αυτές τις ημέρες που είμαστε στην περιοχή. Μας λείπει και ο Τζώρτζης. Ελπίζουμε να είναι καλύτερα τώρα.

Παρασκευή 9 Απριλίου

 

Το πρόγραμμα της ημέρας προβλέπει ξεκούραση. Εμείς αποφασίζουμε να ανέβουμε λίγο πιο ψηλά, ως την ράχη ανάμεσα στο Pheriche και το Dingboche, ένα χωριό που βρίσκεται στην διπλανή κοιλάδα, και όσοι θέλουν να συνεχίσουν ως μια κορυφή, το Nangkartshang Ri (5083μ).

Πρώτα πάμε ως το ποτάμι για να πλυθούμε και μετά ετοιμάζουμε τα λίγα πράγματα που θα χρειαστούμε για την ανάβαση. Τα απαραίτητα ρούχα, αρκετό νερό και λίγους ξηρούς καρπούς.

Χωρίς να βιαζόμαστε ξεκινάμε να ανηφορίζουμε το μονοπάτι που ενώνει τα δυο χωριά. Μετά από αρκετή ώρα φτάνουμε ως την ράχη και βλέπουμε την διπλανή κοιλάδα, το Dingboche, που μοιάζει με το Pheriche, και αρκετές κορυφές με ύψος πάνω από 5000 μέτρα. Ο Νίκος, η Χριστιάνα και εγώ συνεχίζουμε πρώτοι για την κορυφή και ο Δημήτρης με την Ελένη ακολουθούν αρκετά πίσω. Η Βίκυ προτιμάει να καθίσει δίπλα σε μία μεγάλη στούπα και να… διαλογιστεί. Βαδίζουμε πάνω σε μια βράχινη κόψη. Από το Dingboche έρχεται μια ομάδα πεζοπόρων προς την ράχη.

Πρώτα ο Νίκος και μετά εγώ με την Χριστιάνα φτάνουμε στην κορυφή. Είναι γεμάτη από μικρές σημαίες προσευχής. Από εδώ έχουμε πανοραμική θέα. Μπροστά μας είναι το Ama Dablam, λίγο πιο μακριά βλέπουμε το Island Peak (6189μ) και στο βάθος το εντυπωσιακό Makalu (8463μ). Πολλά ακόμα ψηλά βουνά, όπως το Thamserku, η Kangtega, το Taboche και το Cholatse (6440μ) φαίνονται από εδώ.

Θαυμάζουμε τις εντυπωσιακές κορυφές, βγάζουμε φωτογραφίες, και ξεκινάμε γρήγορα προς το χωριό. Φυσάει πολύ στην κορυφή και κάνει κρύο. Λίγο πιο κάτω βρίσκουμε τον Δημήτρη που ανεβαίνει και αυτός προς την κορυφή.

Επιστρέφουμε στο χωριό. Κάνουμε μια βόλτα για να περάσει η ώρα, ακόμα είναι νωρίς, και μετά πάμε να ξεκουραστούμε στο lodge. Φτιάχνουμε νερό στο ποτάμι για την επόμενη ημέρα και μόλις αρχίζει να πέφτει ο ήλιος μαζευόμαστε στο εστιατόριο. Συζητάμε για το τι θα κάνουμε την επόμενη ημέρα και τρώμε πολύ. Το φαγητό, όπως πάντα, είναι νόστιμο.

Σάββατο 10 Απριλίου

 

Παίρνουμε το πρωινό και μαζί με τους αχθοφόρους ξεκινάμε για το Lobuche (4910μ), τον τελευταίο οικισμό στο trekking του Everest. Το μονοπάτι είναι πολύ ομαλό και βρίσκεται συνέχεια δίπλα σε ένα μικρό ποτάμι. Περνάμε δίπλα από μικρά, περιφραγμένα με πέτρες, βοσκοτόπια όπου οι ντόπιοι έχουν τις αγελάδες τους και φτάνουμε στην Thukla. Είναι ένας πολύ μικρός οικισμός με δύο teahouse και ένα lodge. Εδώ κάνουν στάση σχεδόν όλοι όσοι ανεβαίνουν προς το Lobuche για να ξεκουραστούν, να πιουν ένα τσάι και μετά να συνεχίσουν την πορεία τους. Το ίδιο κάνουμε και εμείς. Από εδώ και πάνω το μονοπάτι γίνεται πιο δύσκολο, είναι μέσα στην μορένα του παγετώνα του Khumbu και είμαστε αναγκασμένοι να περπατάμε ανάμεσα και επάνω σε μεγάλα βράχια.

Τα ζώα, μεγάλα yak φορτωμένα με τεράστιους σάκους αποστολών αλλά και αγελάδες, μας εμποδίζουν να βαδίσουμε άνετα στο μονοπάτι.

Περνάμε τα μνημεία των σέρπα, πολλοί μικροί τύμβοι από πέτρες αφιερωμένοι σε αυτούς που έμειναν για πάντα στο βουνό, και πλησιάζουμε στο Lobuche. Πηδάμε πάνω από μικρά ρυάκια που έρχονται από τον παγετώνα που λιώνει και παίρνουμε βαθιές ανάσες.

Εδώ, στο Lobuche, για πρώτη φορά οι περισσότεροι νιώθουμε την έλλειψη του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα. Για πρώτη φορά νιώθω ελαφριά ζαλάδα και θέλω να ξαπλώσω για να ξεκουραστώ. Η ημέρα είναι πάρα πολύ ωραία, ο ήλιος μας ζεσταίνει, και καθόμαστε έξω από το lodge και απολαμβάνουμε την ησυχία. Μπροστά μας βλέπουμε τον τεράστιο παγωμένο τοίχο του Nuptse.

Ξαφνικά την ησυχία μας διακόπτει η ιδιοκτήτρια του lodge. Ο ένας από τους αχθοφόρους μας είναι άρρωστος. Πηγαίνω με τον Νίκο να δούμε τι συμβαίνει. Είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία τους όσο δουλεύουν για εμάς. Νιώθει πονοκέφαλο και ζαλίζεται. Έχει και αυτός πρόβλημα με το υψόμετρο. Του δίνουμε ένα αναλγητικό χάπι και πηγαίνει να ξεκουραστεί. Ψάχνουμε να βρούμε και τους άλλους δύο αχθοφόρους μας ώστε να τους ενημερώσουμε για το πρόβλημα και για να κανονίσουμε για την επόμενη ημέρα. Τους βρίσκουμε σε ένα πέτρινο σκοτεινό δωμάτιο, το «Σπίτι των Σέρπα», γύρω από μία φωτιά που «κάπνιζε» όλο το χώρο, να παίζουνε αμέριμνοι χαρτιά! Ο ένας από αυτούς θα έρθει μαζί μας το πρωί και οι άλλοι δυο θα μας περιμένουν εκεί.

Πολλές μικρές ομάδες πεζοπόρων φτάνουν. Εδώ είναι ο τελευταίος σταθμός για τους περισσότερους πριν την ανάβαση στο Kalla Patar (5545μ) ή την επίσκεψη στο Everest base camp (5360μ).

Ο ήλιος χάνεται πίσω από τα βουνά και η θερμοκρασία πέφτει κατακόρυφα. Φοράμε ζεστά ρούχα και στριμωχνόμαστε στην μικρή αίθουσα που χρησιμοποιείται για εστιατόριο. Εδώ ο χώρος είναι πολύ μικρός για να χωρέσουν όλοι αυτοί που μένουν στο lodge και περιμένουμε να αδειάσουν θέσεις για το φαγητό.

Μετά το φαγητό, πηγαίνουμε να ετοιμάσουμε τα πράγματα που θα πάρουμε μαζί μας αύριο στην ανάβαση στο Kalla Patar και ξαπλώνουμε. Το πρωί θα ξεκινήσουμε πολύ πριν την ανατολή του ηλίου.

Κυριακή 11 Απριλίου

 

Είναι 4:30 π.μ. Έξω κάνει πολύ κρύο. Φοράμε ζεστά ρούχα, γάντια και σκούφους και βγαίνουμε για τις τελευταίες ετοιμασίες έξω από το lodge. Η Βίκυ δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ λόγω του υψομέτρου και δεν μπορεί να έρθει μαζί μας.

Στην είσοδο του lodge μας περιμένει ο Ram, ο αχθοφόρος που θα έρθει μαζί μας ως το Gorak Shep (5170μ) για να βοηθήσει αν χρειαστεί κάποιος βοήθεια. Ανάβουμε τους φακούς και ξεκινάμε. Στην αρχή όλοι μαζί αλλά μετά από λίγη ώρα χωρίζουμε σε μικρές ομάδες, ο καθένας στον δικό του ρυθμό.

Το μονοπάτι είναι κουραστικό, βαδίζουμε πάνω σε μεγάλες πέτρες, και θέλει προσοχή. Κάνει ακόμα πολύ κρύο και έχει σκοτάδι.

Το πρώτο φως της ημέρας μας βρίσκει στο Gorak Shep, ένα πλάτωμα όπου τα τελευταία χρόνια έχουν χτιστεί τρία lodge και έχει ένα μεγάλο χώρο με σκηνές. Μπροστά μας ξεπροβάλει εντυπωσιακά το Pumori (7145μ) και στην βάση του χάνεται σαν ένας μικρός μαύρος λόφος το Kalla Patar.

Από εδώ και πάνω το μονοπάτι γίνεται ομαλό, βαδίζουμε πλέον πάνω σε μαλακό χώμα. Μπροστά μας αρκετοί πεζοπόροι ανεβαίνουν προς το Kalla Patar αλλά δεν είναι λίγοι και αυτοί που μας ακολουθούν.

Ο Νίκος σταματάει για ένα τσάι και εγώ συνεχίζω μόνος μου. Ο Δημήτρης, η Χριστιάνα και η Ελένη δεν έχουν φθάσει ακόμα.

Κάθε λίγα μέτρα σταματάω, παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνεχίζω. Η κορυφή είναι κοντά, το μονοπάτι εύκολο και εγώ ξεκούραστος, αλλά δεν μπορώ να φτάσω! Λίγο πριν την κορυφή έρχεται και ο Νίκος που συνεχίζει στο δικό του γρήγορο ρυθμό.

Ο Νίκος, όπως πάντα, πρώτος στην κορυφή, με περιμένει. Εκεί γίνεται το αδιαχώρητο! Θυμίζει Όλυμπο το καλοκαίρι. Τουλάχιστον, είκοσι άτομα στριμωγμένοι σε λίγα τετραγωνικά βράχου! Δεν υπάρχει θέση για να καθίσουμε, και έρχονται πολλοί ακόμα!! Βλέπουμε για άλλη μια φορά το Nuptse μπροστά μας, πίσω του το Everest και το Lhotse. Πάνω μας νοιώθουμε να μας πλακώνει το Pumori.

Βγάζουμε φωτογραφίες και ξεκινάμε για την επιστροφή. Πιο κάτω βρίσκω τον Δημήτρη που ανεβαίνει και αυτός προς την κορυφή. Η Χριστιάνα είχε σταματήσει λίγο νωρίτερα και η Ελένη μας περίμενε στο Gorak Shep μαζί με τον Ram.

Κατεβαίνουμε γρήγορα ως το Gorak Shep και σταματάμε στο teahouse που μας περιμένει η Ελένη. Εκεί είναι ήδη και η Χριστιάνα.

Αποφασίζουμε να φύγω εγώ με την Χριστιάνα για το Lobuche και ο Νίκος να περιμένει τον Δημήτρη.

Βρίσκουμε την Βίκυ να μας περιμένει, τώρα καλύτερα από το πρωί, στην είσοδο του lodge. Το ίδιο καλά νοιώθει και ο αχθοφόρος. Πίνουμε μία ζεστή σούπα “Lipton” και μαζεύουμε τα πράγματα. Σε λίγο έρχεται και ο Νίκος , η Ελένη , ο Δημήτρης και ο Ram. Ξεκουράζονται και παίρνουμε όλοι μαζί τον δρόμο της επιστροφής. Η ημέρα είναι υπέροχη και απολαμβάνουμε την κατηφόρα. Κάνουμε μια στάση στην Thukla και συνεχίζουμε. Οι ντόπιοι μαζεύουν τις αγελάδες τους και τις οδηγούν στις στάνες. Το Ama Dablam στο τέλος της κοιλάδας είναι μαγευτικό.

Στο τέλος της κατηφόρας, ο Νίκος διαπιστώνει κάτι πολύ άσχημο. Ξέχασε τη φωτογραφική του μηχανή στο teahouse της Thukla!! Το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να ξανανέβει με την ελπίδα να τη βρει!! Ευτυχώς, οι άνθρωποι εκεί την είχαν βρει και τη φύλαξαν.

Καθόμαστε έξω από το lodge στο Pheriche και απολαμβάνουμε την ησυχία. Σε λίγο θα μαζευτούμε πάλι γύρω από την σόμπα για το φαγητό. Αύριο θα φύγουμε για το Namche Bazaar. Έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Ο Νίκος έχει το θάρρος να κάνει ντους…

Δευτέρα 12 Απριλίου

 

Ξυπνάμε με την ησυχία μας και φτιάχνουμε τα πράγματα μας. Τα δίνουμε στους αχθοφόρους και κανονίζουμε να τους βρούμε στο Namche. Η ημέρα θα είναι κουραστική και δεν βιαζόμαστε.

Βλέπουμε για μια ακόμη φορά τα γύρω βουνά και ξεκινάμε. Τώρα όλα μας είναι γνωστά. Τα βουνά, τα χωριά αλλά και τα πρόσωπα που βλέπουμε, μας είναι πια οικεία. Περνάμε από το Pangboche, την μεγάλη κρεμαστή γέφυρα του Imja Khola και φτάνουμε στο Tengboche. Από εκεί κατηφορίζουμε προς τον Dudh Kosi και συνεχίζουμε για λίγο δίπλα στο ποτάμι. Χαζεύουμε τους πάγκους με τα εμπορεύματα που είναι στην άκρη του μονοπατιού και προχωράμε. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να φθάσουμε. Και είναι όλο ανηφόρα.

Είναι απόγευμα όταν φθάνουμε στο Namche. Πηγαίνουμε στο γνωστό lodge, στην είσοδο μας περιμένουν και οι αχθοφόροι και τακτοποιούμε τα πράγματα μας στα δωμάτια. Ο Τζώρτζης είχε περάσει από εδώ την προηγούμενη ημέρα.

Νυχτώνει γρήγορα και πηγαίνουμε για να ξεκουραστούμε.

Τρίτη 13 Απριλίου

 

Σήμερα το πρόγραμμα περιλαμβάνει ξεκούραση στο Namche Bazaar. Μόνο ο Νίκος έχει διάθεση να πάει ως το Khunde, ένα χωριό λίγο περισσότερο από μια ώρα περπάτημα. Οι υπόλοιποι βγαίνουμε για ψώνια και βόλτα στο χωριό.

Το μεσημέρι πηγαίνουμε ως το μουσείο των sherpa και βλέπουμε πώς ήταν τα σπίτια της περιοχής πριν έρθει ο τουρισμός και τα αλλάξει όλα. Επίσης παρακολουθούμε μια προβολή slides με εικόνες από την ζωή και την φύση του Khumbu και τέλος, βλέπουμε την έκθεση με τις φωτογραφίες όλων αυτών που έχουν ανέβει στο Everest καθώς και αποκόμματα από εφημερίδες που γράφουν για τις αναβάσεις.

Στην συνέχεια και πριν μαζευτούμε στο ξενοδοχείο, επισκεπτόμαστε και το μουσείο φυσικής ιστορίας της περιοχής, ένα πολύ φτωχό μουσείο, όπου μαθαίνουμε λίγα πράγματα για τα ζώα και τα φυτά της περιοχής.

Στο ξενοδοχείο μας περιμένει ο Νίκος. Αύριο είναι η τελευταία μας ημέρα. Θα επιστρέψουμε στη Lukla.

Τετάρτη 14 Απριλίου

 

Ακολουθώντας αντίστροφα την πορεία που κάναμε όταν ξεκινούσαμε το ταξίδι μας, βαδίζουμε για τη Lukla. Με αρκετές στάσεις για ξεκούραση και χωρίς να βιαζόμαστε φτάνουμε αργά το απόγευμα. Εκεί μας περιμένει και ο Τζώρτζης. Είχε περάσει μερικές ημέρες στα χωριά γύρω από το Namche Bazaar και εχθές γύρισε στη Lukla.

Πέμπτη 15 Απριλίου

 

Νωρίς το πρωί μαζεύουμε τα πράγματα μας και ξεκινάμε για το αεροδρόμιο. Στην είσοδο του ξενοδοχείου περιμένουν για να μας χαιρετήσουν οι αχθοφόροι. Το trekking στην περιοχή του Everest, το πιο γνωστό, ίσως, trekking στον κόσμο μόλις έχει τελειώσει για εμάς.

Μας μένουν τρεις ακόμα ημέρες για να δούμε την Kathmandu, την Patan και την Bhaktapur πριν πάρουμε το αεροπλάνο που θα μας γυρίσει στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ τους φίλους που ήταν συντροφιά μου σε αυτό το ταξίδι.

Θανάσης Σκόπας


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

 

Η οργάνωση ενός ταξιδιού σαν αυτό είναι αρκετά εύκολη και κοστίζει περίπου όσο ένα αντίστοιχο ταξίδι στις Άλπεις. Ξενοδοχείο στην Kathmandu είναι εύκολο να βρούμε μέσω internet αλλά και εκεί, στο αεροδρόμιο, υπάρχουν πάρα πολλοί που είναι πρόθυμοι να μας πάνε σε κάποιο ξενοδοχείο, φθηνό ή ακριβό, ό,τι θέλουμε, αρκεί να πληρωθούν την μεταφορά με το δικό τους μεταφορικό μέσο (έχουν και κάποια προμήθεια από το ξενοδοχείο).

Αεροπορικά εισιτήρια για την εσωτερική πτήση KathmanduLukla, επίσης, μπορούμε να κλείσουμε μέσω internet ή του ξενοδοχείου όπου μένουμε.

Αχθοφόρους βρίσκουμε πολύ εύκολα στο αεροδρόμιο της Lukla αφού μόλις κατέβουμε από το αεροπλάνο είναι πάρα πολλοί που περιμένουν εκεί γι’ αυτό το λόγο. Το μόνο που πρέπει να προσέξουμε είναι τουλάχιστον ο ένας από αυτούς να μιλάει λίγα αγγλικά για να μπορούμε να συνεννοούμαστε και να έχουν όλοι παπούτσια για περπάτημα.

Η Kathmandu έχει από πολύ φτηνά έως πολύ ακριβά ξενοδοχεία (5€ – 150€ το δίκλινο) και αντίστοιχα, για το φαγητό.

Κατά την διάρκεια του trekking στα χωριά υπάρχουν πολύ φθηνά μικρά δωμάτια και καθαρά (1 – 1.5€ το δίκλινο) και λίγο πιο ακριβά κοστίζει το φαγητό.

Αυτό που πραγματικά αξίζει σε ένα τέτοιο ταξίδι, εκτός από την επαφή με τα πιο ψηλά βουνά του πλανήτη, είναι η γνωριμία με τους ανθρώπους και τον δικό τους, διαφορετικό, τρόπο ζωής.

Άλλωστε, το συγκεκριμένο trekking είναι μία εύκολη πολυήμερη πεζοπορία που μπορεί να γίνει από όλους. Ο μόνος πραγματικός κίνδυνος είναι το υψόμετρο…

  2 Responses to “Everest trekking (4-15 Απριλίου 2004)”

  1. Usually i dont provide feedback to sites, but yours has some rare content hence wanted to thank you.

  2. Great points altogether, personally I’m gonna have to bookmark this and come back to it. I’m curious if you have any follow ups to this post?

 Leave a Reply

(υποχρεωτικό)

(υποχρεωτικό)