Aug 302009
 

GRAN PARADISO (4061μ. PD-)

24 Ιουλίου 2001

Μετά από μια εβδομάδα στην περιοχή του Zermatt και των Άλπεων του Wallis ήρθε η ώρα να συνεχίσουμε στις Ιταλικές Άλπεις. Προορισμός μας είναι η κοιλάδα του Savaranche και ο ορεινός όγκος του Gran Paradiso.

Ο καιρός είναι πολύ καλός και μαζεύουμε τα πράγματα μας χωρίς άγχος. Ακόμα έχει υγρασία. Το camping βρίσκεται κάτω από τον όγκο ενός βουνού και ο ήλιος αργεί να το δει. Στο βάθος βλέπω την βόρεια πλευρά του Breithorn. Είναι ένας εντυπωσιακός τοίχος με πλάτος μεγαλύτερο από δυο χιλιάδες μέτρα και ύψος περισσότερο από χίλια μέτρα. Το πρώτο βουνό που ανέβηκα στις Άλπεις.

Ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά. Φορτώνουμε το αυτοκίνητο και ξεκινάμε. Αφήνουμε πίσω μας την κοιλάδα του Zermatt. Κατευθυνόμαστε προς το πέρασμα του Αγ.Βεναρδου. Στο δρόμο για το Martigny βλέπουμε παντού αμπελώνες. Πολλά μικρά χωριουδάκια διακόπτουν την μονοτονία του τοπίου. Μετά το Martigny το τοπίο αλλάζει. Τώρα πια ανεβαίνουμε πάλι σε βουνό. Στο πλάι του δρόμου κυλάει ένα ορμητικό ποτάμι. Πυκνό δάσος καλύπτει τις πλαγιές του βουνού. Βλέπουμε το Gran Combin. Είναι ένας πολύ μεγάλος ορεινός όγκος με αρκετές κορυφές πάνω από τα τέσσερις χιλιάδες μέτρα.  Λίγο πριν φθάσουμε στο τούνελ που θα μας οδηγήσει στην Ιταλία κάνουμε μια στάση στο τελευταίο ελβετικό χωριό πριν τα σύνορα. Στο Bourg St Pierre. Είναι ένα μικρό πεντακάθαρο χωριό όπου επικρατεί απόλυτη ησυχία. Τρώμε σε ένα μικρό εστιατόριο και ξεκινάμε.

Περνάμε το τούνελ και… τώρα πια είμαστε στην Ιταλία.

Περνάμε από την Aosta και μπαίνουμε στην κοιλάδα που θα μας οδηγήσει στον τελικό προορισμό μας το χωριό του Pont. Ο δρόμος είναι στενός και θέλει πολύ προσοχή γιατί έχει απότομες στροφές και σε κάποια σημεία μεγάλη κλίση.

Είναι απόγευμα πια όταν φθάνουμε στο Pont. Ένα καλοκαιρινό χωριό που ζει κυριολεκτικά από τους πεζοπόρους και τους ορειβάτες που επισκέπτονται την περιοχή. Έχει ένα μεγάλο camping ένα ξενοδοχείο ένα εστιατόριο και ένα μικρό μαγαζί που πουλάει τα πάντα. Φυσικά μόνιμοι κάτοικοι δεν υπάρχουν. Τα περισσότερα σπίτια είναι εγκατελειμένα.

Στήνουμε την σκηνή και πάμε για πληροφορίες και τρόφιμα. Το γραφείο των οδηγών βουνού είναι κλειστό. Αγοράζω ένα χάρτη και περπατάμε λίγο για να δούμε την περιοχή. Δίπλα  από το χωριό εκεί που ξεκινάει ο εθνικός δρυμός κυλάει ένα ποτάμι. Στο βάθος βλέπουμε ψηλά βουνά γεμάτα χιόνι. Στην άκρη του χωριού έχει ένα μικρό αναρριχητικό πεδίο. Κάποιοι σκαρφαλώνουν στα βράχια.

Το Pont είναι η αφετηρία για αρκετές διαδρομές στα γύρω βουνά. Η νύχτα πλησιάζει και αρκετοί πεζοπόροι επιστρέφουν από τα μονοπάτια του βουνού. Για κάποιους είναι και η ώρα της επιστροφής στα σπίτια τους. Ιδιαίτερα για τους ιταλούς που έχουν έρθει για Σαββατοκύριακο.

Εμείς πάμε στο εστιατόριο για φαγητό και για να συζητήσουμε για τις επόμενες ημέρες μας στο βουνό.

Τρώμε μια πίτσα και διαβάζουμε τον χάρτη. Θα πάμε πρώτα στο καταφύγιο V.Emanuele II και από εκεί εγώ θα ανεβώ στην κορυφή. Η Βίκυ έχει ακόμα ενοχλήσεις στο πόδι της και δεν θέλει να το πιέσει σε μια μεγάλη πορεία. Από τις πληροφορίες που έχω πάρει το βουνό δεν είναι δύσκολο. Πιστεύω ότι μπορώ να ανέβω μόνος μου. Με εξαίρεση τα τελευταία μέτρα που ίσως χρειάζεται ασφάλιση η υπόλοιπη διαδρομή είναι αρκετά ασφαλής.

Η ώρα έχει περάσει. Πάμε για ύπνο. Η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά. Είμαστε σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Το Pont είναι στα 1960 μέτρα και έχει και πολύ υγρασία.

Το πρωί ετοιμάζουμε το πρωινό και καθόμαστε σε ένα τραπέζι δίπλα στην σκηνή μας. Μαζί μας κάθονται και ένας ολλανδός με μια γαλλίδα που ήταν και αυτοί στο Zermatt  για trekking. Θέλουν να πάνε στο Chamonix και υπολογίζουν ακόμα μια εβδομάδα.

Μετά το φαγητό πάμε στο γραφείο των οδηγών βουνού. Εκεί μπορείς να κάνεις κράτηση και για τα καταφύγια. Είναι ένα μικρό ξύλινο σπίτι. Μια ευγενική κυρία μας λέει ότι δυστυχώς και τα δυο καταφύγια είναι γεμάτα τουλάχιστον για τις δυο επόμενες ημέρες και αν δεν θέλουμε να περιμένουμε μπορούμε να πάμε με την σκηνή μας. Η πρόγνωση του καιρού είναι πολύ καλή. Έτσι τουλάχιστον δεν θα έχουμε πρόβλημα καιρού. Σήμερα θα περπατήσουμε στα μονοπάτια κοντά στο χωριό και αύριο θα ανεβούμε στο καταφύγιο.

Πίσω από το εστιατόριο ξεκινάει ένα μονοπάτι που οδηγεί στο Grand Collet  ένα βουνό με ύψος 2800 μέτρα και έχει πολύ ωραία θέα προς το Gran Paradiso. Από το ίδιο μονοπάτι υπάρχει δυνατότητα να φθάσεις ως τις Γαλλικές Άλπεις του Vanoise.

Το μονοπάτι έχει πολύ καλή σήμανση και ταμπέλες σε πληροφορούν για την διάρκεια της πορείας.

Περπατήσαμε μέσα στο δάσος για περισσότερο από μια ώρα σε ένα καλογραμμένο μονοπάτι και είδαμε το Gran Paradiso πανοραμικά. Ένα μεγάλο χιονισμένο βουνό με παγετώνες και μικρές βραχώδεις κορυφές να ξεχωρίζουν.

Όταν το μονοπάτι έπαψε να είναι ομαλό και πλέον περπατούσαμε σε σάρα, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο χωριό.

Χωρίς να βιαζόμαστε περπατούσαμε στο δάσος και χαζεύαμε τα ορμητικά νερά από μικρούς καταρράκτες που έπεφταν από ψηλά στις ρεματιές που χαρακώνουν το βουνό.

Στο χωριό μια ομάδα μαθητών μάθαινε αναρρίχηση. Πήγαμε για φαγητό και μετά καθίσαμε στο camping. Ο ήλιος ήταν ψηλά και η θερμοκρασία ευχάριστη. Τέλειος καιρός για να ξεκουραστούμε καθισμένοι στο παχύ χορτάρι έξω από την σκηνή μας.

Έτσι πέρασε η ημέρα και ήρθε η ώρα για τον ύπνο.

25 Ιουλίου 2001

Ξυπνήσαμε το πρωί και ετοιμάσαμε το πρωινό μας. Ο ουρανός ήταν καθαρός και αυτό μας έδινε  ιδιαίτερη χαρά. Δεν είχαμε κρεβάτι στο καταφύγιο και θα κοιμόμασταν έξω. Αν ο καιρός δεν ήταν καλός,  δεν θα μπορούσαμε.

Ετοιμάσαμε τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε για το V.Emmanuelle II. Το μονοπάτι ξεκινάει δίπλα από το camping και περνάει πάνω από μια μικρή γέφυρα πριν μπει στο δάσος. Μεγάλες ομάδες πεζοπόρων και ορειβατών ανεβαίνουν προς το καταφύγιο. Ανάμεσα τους και αρκετοί μαθητές που συνοδεύονται από τους δάσκαλους τους. Το μονοπάτι είναι μεγάλο και καλογραμμένο. Στα δύσκολα περάσματα είναι φτιαγμένα σκαλοπάτια και στα σημεία που μπορεί να υποχωρήσει το χώμα υπάρχουν στηρίγματα με κορμούς δένδρων.

Περπατάμε αργά, άλλωστε έχουμε όλη την ημέρα στην διάθεση μας. Μακριά από το μονοπάτι βλέπουμε καταρράκτες να χύνουν τα νερά τους πάνω από απότομα βράχια και να χάνονται στις πλαγιές του βουνού.

Μετά από περίπου δυο ώρες πορεία είμαστε πλέον στο αλπικό τμήμα του βουνού. Στο βάθος βλέπουμε το καταφύγιο. Και απέναντι του ένα εντυπωσιακό χιονισμένο βουνό. Είναι το Ciarforon.

Ένα δύσκολο βουνό με ύψος 3642 μέτρα που σου τραβάει την προσοχή από την πρώτη στιγμή.

Το καταφύγιο έχει σχήμα μισού βαρελιού και δυνατότητα να φιλοξενήσει εκατόν πενήντα ανθρώπους.

Αρκετοί κάθονται στην βεράντα του καταφυγίου και ξεκουράζονται. Είναι μεσημέρι και ο ήλιος βρίσκεται ψηλά. Η ημέρα είναι ζεστή.

Μπαίνουμε στο καταφύγιο. Ρωτάω εάν υπάρχει κενό κρεβάτι αλλά η απάντηση είναι αρνητική. Μπορούμε αν θέλουμε να κλείσουμε θέση για το βραδινό φαγητό. Και για αυτό υπάρχει σειρά προτεραιότητας. Είμαστε στην δεύτερη και τελευταία ομάδα.

Αφήνουμε τα σακίδια μας και πάμε στην βεράντα. Τρία ibex πλησιάζουν προς το καταφύγιο. Πηγαίνουν για νερό στην μικρή λίμνη που βρίσκεται απέναντι μας. Κάποιοι προσπαθούν να τα φωτογραφήσουν από κοντά και τα φοβίζουν. Πόσο χαζοί είναι μερικοί άνθρωποι.

Η Βίκυ θέλει να ξεκουραστεί. Εγώ θέλω να δω την περιοχή και να βρω το μονοπάτι που θα ακολουθήσω αύριο το πρωί. Στην πίσω πλευρά του καταφυγίου έχει μια μορένα, σπασμένα βράχια, από τότε που ο παγετώνας έφθανε μέχρι εδώ. Τώρα έχει τραβηχτεί στα τρεις χιλιάδες μέτρα.

Κόκκινα σημάδια και πέτρες η μια πάνω στην άλλη σηματοδοτούν το μονοπάτι. Περπατάω ως μια ρεματιά περίπου μισή ώρα από το καταφύγιο. Κοιτάζω για να βρω που μπορούμε να κοιμηθούμε. Υπάρχει μόνο ένα σημείο πάνω σε ένα ύψωμα που είναι περιφραγμένο με πέτρες και μπορούμε να κοιμηθούμε. Στα υπόλοιπα πλατώματα έχουν στήσει σκηνές από νωρίς.

Επιστρέφω στο καταφύγιο και κάθομαι και εγώ για να ξεκουραστώ. Θαυμάζω το Ciarforon. Αξίζει μια επίσκεψη στην περιοχή μόνο γι’ αυτό το βουνό.

Ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά της Γαλλίας. Σε λίγο πλησιάζει η ώρα του φαγητού. Μπαίνουμε στο καταφύγιο. Το εστιατόριο είναι γεμάτο. Τουλάχιστον εβδομήντα και περισσότεροι άνθρωποι τρώνε σε αυτό. Έξω κάνει κρύο. Περιμένουμε στην είσοδο για να έρθει η σειρά μας.

Επιτέλους καθόμαστε για φαγητό. Στο τραπέζι μαζί μας είναι και ένα ζευγάρι ανατολικογερμανών. Ανέβηκαν το μεσημέρι στην κορυφή και θα κατέβουν στο Pont αύριο για να φύγουν για το Chamonix. Θέλουν να ανέβουν στο Mont Blanc du Tacul. Όπως λέει και ο άνδρας θα πάρουν το τελεφερίκ της Midi και «ουπς» στην κορυφή.

Το φαγητό είναι καλό και αρκετό. Μας κάνουν και έκπτωση με την ορειβατική ταυτότητα, αντίθετα από την Ελβετία που δεν την αναγνώριζαν.

Μέχρι να καθαρίσουν τα τραπέζια και να κλείσουν το εστιατόριο βγαίνω στην βεράντα. Οι περισσότεροι βρίσκονται πλέον μέσα. Έχει νυχτώσει και κάνει κρύο. Πιάνω την κουβέντα με έναν αυστριακό που θα ανέβει αύριο στο Gran Paradiso με οδηγό βουνού. Σήμερα είχαν πάει στο la Tresenta, ένα βουνό απέναντι από το καταφύγιο με ύψος 3609 μέτρα.

Μόλις σβήνουν τα φώτα στο εστιατόριο ξεκινάμε για να πάμε για ύπνο. Στρώνουμε τα υποστρώματα και τους υπνόσακους ανάμεσα στις πέτρες και ελπίζουμε να μην αλλάξει ο καιρός. Ο ουρανός είναι καθαρός. Βάζω το ρολόι να χτυπήσει στις τέσσερις και πέφτουμε για ύπνο. Έχω άγχος. Φοβάμαι μήπως δεν ξυπνήσω το πρωί.

Κάνει κρύο. Οι πρώτοι έχουν ξεκινήσει για την κορυφή, βλέπω τα φώτα από τους φακούς τους, αλλά εγώ δεν έχω διάθεση να βγω από τον υπνόσακο. Αρκετοί ακολουθούν. Η ώρα πλησιάζει πέντε. Αποφασίζω να ξεκινήσω και εγώ. Ντύνομαι γρήγορα και τρώω μια σοκολάτα. Η Βίκυ θα μαζέψει τον υπνόσακο μου.

Ακολουθώ τα φώτα. Διασχίζω την μορένα και φτάνω στην ρεματιά.  Βλέπω φώτα στην απέναντι ράχη και τρέχω να τα προλάβω. Είναι μια ομάδα έξι επτά ατόμων με οδηγό. Τους προσπερνάω και βγαίνω πλέον μόνος ψηλά πάνω στην ράχη. Ξαφνικά καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει κανένας μπροστά μου. Που πήγαν όλοι οι άλλοι; Εεε…τι φώτα είναι αυτά στην απέναντι πλαγιά; Δεκάδες φώτα ανεβαίνουν στην απέναντι χιονισμένη πλαγιά. Τι συμβαίνει. Μήπως έχω κάνει λάθος; Και η ομάδα πίσω μου που πηγαίνει;

Περιμένω να με φθάσουν για να τους ρωτήσω.

Δυστυχώς για εμένα δεν πάνε για την κλασσική διαδρομή του βουνού. Ακολουθούσα λάθος ανθρώπους. Πρέπει να κατέβω στην κοίτη της ρεματιάς και να ανέβω στην απέναντι πλάγια.

Κατεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ ψάχνοντας για το πιο εύκολο πέρασμα. Φτάνω στην αρχή του παγετώνα. Βάζω τα crampon  και με τα μπατόν στα χέρια αρχίζω να ανεβαίνω την χιονισμένη πλάγια όσο πιο γρήγορα μπορώ. Πρέπει να περάσω όσο περισσότερους μπορώ πριν φτάσουμε στην κορυφή. Τα τελευταία μέτρα πριν την κορυφή είναι μια μικρή βράχινη κόψη πέρασμα και δεν μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα περισσότεροι από δυο τρεις ορειβάτες σε αυτή.

Ανεβαίνω την πλαγιά χωρίς στάσεις και αφήνω πίσω μου πολλές ομάδες που βαδίζουν αργά δεμένες με σχοινί. Η πλαγιά τελειώνει και τώρα βρίσκομαι σε μια πολύ πιο ομαλή κόψη. Στο βάθος φαίνονται μικρές βραχώδεις κορυφές. Το μονοπάτι περνάει κάτω από την βάση αυτών των κορυφών πριν φθάσει στην κύρια κορυφή.

Τώρα πλέον έχω μπροστά μου τον βράχο της κορυφής. Επάνω βρίσκεται μόνο ένας και στο πέρασμα είναι μια ομάδα γάλλων με οδηγό που ανεβαίνουν. Αρχίζω να σκαρφαλώνω τα εύκολα βράχια που οδηγούν στην κορυφή και ξαφνικά βλέπω ότι πρέπει να περάσω στα δεξιά μου ένα πέρασμα λίγων μέτρων, μικρής δυσκολίας αλλά τρομερά εκτεθειμένο στο κενό. Ασφάλειες είναι τοποθετημένες κάθε τρία μέτρα αλλά για εμένα είναι άχρηστες. ‘Η όχι; Βγάζω τα crampon και το σακίδιο μου και τα ασφαλίζω με ένα carabiner στην πλακέτα.

Με πολύ προσοχή και χωρίς βάρος πλέον ανεβαίνω στην κορυφή. Ένα μικρό άγαλμα της Madonna είναι τοποθετημένο εκεί. Η ώρα είναι εννέα. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ καθαρή. Βλέπω τον οδηγό να δείχνει μακρινές κορυφές και να λέει ¨να το Mont Blanc και εκεί είναι το Matterhorn¨ και να συνεχίζει με ονόματα γνωστών αλλά και άγνωστων σε εμένα κορυφών. Υπάρχει και ένας ιταλός στην κορυφή. Ίσως είμαστε οι μόνοι στο βουνό χωρίς σύντροφο. Μου λέει ότι έχει ανέβει περίπου διακόσιες φορές στην κορυφή. Μένει στην κοιλάδα και όταν μπορεί ¨πετάγεται¨ μέχρι την κορυφή.  Οι γάλλοι κατεβαίνουν Ζητάω να με βγάλουν μια φωτογραφία πριν ξεκινήσω για την επιστροφή. Στην βάση της κορυφής έχουν μαζευτεί τουλάχιστον είκοσι ορειβάτες. Αρκετοί ανεβαίνουν το μονοπάτι στην κόψη.  Παίρνω τα πράγματα μου και ξεκινάω για το καταφύγιο. Τώρα κατεβαίνω γρήγορα. Έχω βγάλει και το piolet για να αισθάνομαι ασφαλής. Αρκετοί ανεβαίνουν ακόμα. Παίρνω ανάσες και συνεχίζω. Ο ήλιος καίει.  Όταν φτάνω στο τέλος του παγετώνα και βαδίζω στην μορένα κάνω την πρώτη στάση για ξεκούραση. Βγάζω το μπουφάν και τα γάντια, μαζεύω το piolet, πίνω λίγο νερό και ξεκινάω.

Η Βίκυ έχει έτοιμα τα πράγματα και περιμένει στην βεράντα του καταφυγίου. Κάθομαι και εγώ στην βεράντα για λίγο, βλέπω για μια ακόμα φορά τις απέναντι κορυφές και ξεκινάμε για το χωριό.

Κατηφορίζουμε γρήγορα, όσο είναι δυνατόν γιατί είμαι αρκετά κουρασμένος και με δυσκολεύουν και οι άκαμπτες μπότες. Μεγάλες παρέες ανεβαίνουν προς το καταφύγιο, άλλοι απλώς για βόλτα και άλλοι για να ανέβουν σε κάποια κορυφή.

Φτάνουμε στο Pont την ώρα του φαγητού. Είναι μεσημέρι. Τρώμε πρόχειρα και ξαπλώνουμε στον ήλιο. Βγάζω τις μπότες για να ξεκουράσω τα πόδια μου και απολαμβάνω την ησυχία. Νιώθω πολύ όμορφα. Έχω επιστρέψει από μια πετυχημένη μοναχική ανάβαση σε ένα, σίγουρα όχι δύσκολο βουνό, αλλά σίγουρα όμορφο βουνό και τελειώνω μια πετυχημένη περίοδο δυο εβδομάδων στις Άλπεις. Αύριο φεύγουμε για μια μικρή βόλτα στην Βενετία και μετά επιστροφή στην Ελλάδα.

Η ανάβαση στο Gran Paradiso έγινε  με αφετηρία το χωριό Pont και μέσω του καταφυγίου Vittorio Emanuele II και της δυτικής πλαγιάς ως την κορυφή. Έχει υψόμετρο 4061 μέτρα και είναι το ψηλότερο βουνό που βρίσκεται εξ’ ολοκλήρου μέσα στην Ιταλία.

Ανήκει στο συγκρότημα των Graian Alps.

 Leave a Reply

(υποχρεωτικό)

(υποχρεωτικό)