Nov 122011
 

109,946 χλμ. – 186 μ. ανάβαση /  3990 μ. κατάβαση

15 – 16 Οκτωβρίου 2011

Νύχτα ακόμα και τα πούλμαν αναχωρούν από τις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ. Μεταφέρουν 240 δρομείς, αριθμός ρεκόρ για τέτοια εκδήλωση , στην εκκίνηση του αγώνα στην τοποθεσία Ζαρκαδιά. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος. Ελπίζω να μην βρέξει γιατί η εμπειρία μου από το περσινό CCC αλλά και το VFUT 2009 είναι πολύ κακή.

Στις 7.00 δίνεται η εκκίνηση. Τα πρώτα μέτρα είναι στην άσφαλτο και μετά μπαίνουμε σε χωματόδρομο. Μόλις έχει αρχίσει να χαράζει. Κάποιοι τρέχουν με τον φακό κεφαλής αναμμένο. Μετά από περίπου δύο χιλιόμετρα ο χωματόδρομος γίνεται μονοπάτι.

Οι πρώτοι έχουν φύγει πολύ γρήγορα. Δεν διακρίνονται πλέον πουθενά. Εγώ έχω μπει σε μια ομάδα δρομέων που ακολουθούν ένα σταθερά μέτριο ρυθμό. Μπροστά είναι ο Γιάννης (Αθανασίου).

Όταν ο Γιάννης μειώνει την ταχύτητά του τον προσπερνάω και βλέπω πιο μπροστά την Βίκυ. Την ακολουθούν αρκετοί δρομείς. Μπαίνω και εγώ σε αυτόν τον ρυθμό. Άλλωστε η Βίκυ είναι μια πολύ έμπειρη αθλήτρια και όσες φορές έχω ακολουθήσει τον ρυθμό της σε προηγούμενους αγώνες μόνο σε καλό μου βγήκε.

Μέχρι τον πρώτο σταθμό, στην Πλατανόβρυση, τρέχουμε χαλαρά. Πίνω λίγο νερό και φεύγω. Δεν θέλω να χάσω της επαφή μου με τους προπορευόμενους μου. Ακόμα βέβαια οι περισσότεροι είμαστε μια μεγάλη ομάδα αφού ως εδώ τα χιλιόμετρα είναι λίγα, τα υψομετρικά ανύπαρκτα και το μονοπάτι εύκολο.

Τρέχουμε δίπλα στην λίμνη. Το τοπίο είναι εντυπωσιακό. Ιδανικό για χαλαρό περπάτημα, για οικογενειακή βόλτα. Εμείς όμως ρίχνουμε μόνο κάποιες κλεφτές ματιές και μετά…προσοχή στο μονοπάτι.

Ανηφορίζουμε προς το Αλήκιοι. Δεύτερος σταθμός. Νερό, μια μπουκιά μπανάνα, ένα αποξηραμένο φρούτο και πάμε. Εδώ βλέπω για πρώτη φορά τον Γιάννη (Μπάγιο). Κατηφορίζουμε για λίγο προς το ποτάμι και μετά αρχίζει μια μεγάλη ανηφόρα. Ο Γιάννης φεύγει γρήγορα και εγώ ανηφορίζω αργά. Κάπου εδώ με προλαβαίνει και ο Γιώργος.

Πάμε περίπου στον ίδιο ρυθμό και ακολουθώ σταθερά την Βίκυ.

Στον τρίτο σταθμό (Άντερο) συνεχίζω να ακολουθώ την Βίκυ. Νιώθω πολύ καλά. Συμπληρώνω νερό, πίνω στα γρήγορα ένα τζέλ και φεύγω γρήγορα. Προσπαθώ να μην χαλάσω τον ρυθμό μου.

Στους χωματόδρομους που συναντάμε προλαβαίνω τον Γιώργο. Λίγο πιο μπροστά βλέπω και τον Γιάννη, Μετά από 30 χιλιόμετρα αγώνα νιώθω ξεκούραστος. Ανεβάζω λίγο τον ρυθμό μου και προλαβαίνω και τον Γιάννη.

Σύντομα φθάνουμε στον σταθμό “Χαράδρα 14”. Γρήγορα νερό και μια μπουκιά ξηρούς καρπούς και φύγαμε. Γρήγορη κατάβαση σε χωματόδρομο και μετά η μεγάλη ανηφόρα προς τα Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα.

Βαδίζω αργά. Η ελλιπής προετοιμασία που έχω κάνει φέτος δεν μου επιτρέπει να πιεστώ στις ανηφόρες. Ο Γιάννης φεύγει μπροστά. Τον αφήνω να φύγει και απλά προσπαθώ να τον έχω σε οπτική επαφή. Μόλις βγαίνουμε στην ράχη αρχίζω να τρέχω. Χιονίζει. Το τοπίο είναι χριστουγεννιάτικο.

Το μονοπάτι είναι λασπωμένο. Κάπου κάπου γλιστράω.  Μας έχει προλάβει ο Γιώργος με τον Κώστα. Τώρα πια συνεχίζουμε παρέα τέσσερις.

Φτάνουμε στον σταθμό “στάνη Ζουγρή”, “δίνουμε αριθμούς” και φεύγουμε. Ανηφορίζουμε για λίγο και μετά αρχίζει η κατηφόρα που μας οδηγεί στον κεντρικό σταθμό του Φρακτού. Εκεί εγώ και ο Γιάννης σταματάμε για να αλλάξουμε ρούχα και να φάμε. Ο Γιώργος με τον Κώστα συνεχίζουν.

Οι εθελοντές του αγώνα έχουν ανάψει φωτιά. Ζεσταίνομαι λίγο, αλλάζω παπούτσια και φεύγουμε. Από εδώ ως τον επόμενο σταθμό έχουμε μεγάλες κατηφόρες που διακόπτονται από μικρές ανηφόρες. Τρέχουμε όσο μπορούμε. Εδώ είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής χωρίς τροφοδοσία. 16.7 χλμ. Τρέχουμε ανάμεσα σε πανύψηλα δένδρα, δίπλα σε ποτάμια και πάνω σε παλιές πέτρινες γέφυρες. Χωρίς να το καταλάβω φθάνουμε στον επόμενο σταθμό, στο Φαρασινό. Γρήγορο ανεφοδιασμό σε νερό και τροφή και φύγαμε. Μια μεγάλη ανηφόρα με περιμένει στην συνέχεια. Ο Γιάννης φεύγει δυνατά και πολλοί ακόμα με περνάνε. Ανηφορίζω αργά, πολύ αργά. Έχω αρχίσει να νιώθω κούραση και η ανηφόρα είναι ατελείωτη.

Κάποτε τελειώνει και μπροστά μου προβάλει ένας κατηφορικός χωματόδρομος. Αρχίζω να τρέχω, στην αρχή σιγά και στην συνέχεια πιο γρήγορα. Βλέπω όλους αυτούς που με πέρασαν στην ανηφόρα να περπατάνε. Τρέχω και περνάω τον ένα μετά τον άλλο. Φτάνω τον Γιάννη και συνεχίζουμε μαζί.

Σταθμός ανεφοδιασμού Πεύκη. Περνάμε γρήγορα και κατηφορίζουμε προς την Ζαρκαδιά. Έχει αρχίσει να νυχτώνει. Πριν μπούμε πάλι στο δάσος ανάβουμε φακούς κεφαλής. Περπατάμε και τρέχουμε. Βλέπουμε φώτα. Φτάνουμε στην Ζαρκαδιά.

Οι εθελοντές τρέχουν να μας βοηθήσουν. Μου φέρνουν τα ρούχα μου. Φαγητό, νερό, λίγο coca cola. Αλλάζω τα ιδρωμένα και φεύγω. Απομένουν σχεδόν τριάντα χιλιόμετρα. Όλα νυχτερινά. Νιώθω ακόμα πολύ καλά.

Τρέχουμε με τον Γιάννη στον ασφαλτόδρομο. Κάποιος κατεβαίνει από το αυτοκίνητο του και μας φωτογραφίζει. Λίγο πιο κάτω ξανά. Το διασκεδάζουμε.

Ξαναβγαίνουμε από τον δρόμο και μπαίνουμε σε μονοπάτι. Μέχρι τον σταθμό της Οξυάς ανεβαίνουμε συνεχώς. Ο Γιάννης ξαναφεύγει μπροστά. Τον ακολουθώ όσο μπορώ και τον προλαβαίνω στα ισιώματα. Λίγο πριν τον σταθμό μας φτάνει και ο Μπάμπης.

Στην κατηφόρα προς την Σίλλη αρχίζω να νιώθω κούραση. Προσπαθώ να μην μείνω πίσω. Τρέχω όσο μπορώ. Στην Σίλλη κάθομαι για να πάρω μερικές ανάσες. Με περνάνε κάποιοι συναθλητές. Ξεκινάμε πάλι και οι τρεις μαζί. Μπαίνω μπροστά και δίνω γρήγορο ρυθμό στην κατηφόρα. Περνάμε πάλι αρκετούς. Μόλις αρχίζει η ανηφόρα προτρέπω τον Γιάννη και τον Μπάμπη να φύγουν και μένω πίσω. Ακολουθώ πάλι αργό ρυθμό και ξεκουράζομαι. Στο τέλος της ανηφόρας είμαι πολύ καλά. Αλλάζω ρυθμό και ξανά τρέχω. Συναντάω αρκετούς δρομείς. Στο τέλος του μονοπατιού, μόλις βγαίνω στην άσφαλτο ξαναβρίσκω τον Γιάννη και τον Μπάμπη.

Αρκουδόρεμα. Τελευταίος σταθμός πριν το Παρανέστι. Μένουν περίπου εννέα χιλιόμετρα. Τα τελευταία. Εύκολα τεχνικά αλλά όταν έχεις κάνει ήδη εκατό…

Ο Γιάννης με τον Μπάμπη μένουν στον σταθμό για λίγο. Εγώ φεύγω. Τρέχω προς τον τερματισμό. Θέλω να τελειώσω. Μπροστά μου βλέπω ένα φώς. Κάποιος βαδίζει αργά. Τον περνάω. Και μετά κάποιος άλλος και κάποιος ακόμη. Καλό τερματισμό. Επίσης. Και σε σένα.

Βγαίνω στην άσφαλτο. Τα πρώτα σπίτια του χωριού εμφανίζονται μπροστά μου. Τρέχω. Στρίβω δεξιά στο πλακόστρωτο. Τρία μικρά παιδιά με συνοδεύουν ως τον τερματισμό. 17ώρες 23 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα. Τέλος. Κάποιος μου περνάει ένα μετάλλιο στο λαιμό. Μου δίνουν λίγο νερό.

Έρχεται και ο Γιάννης με τον Μπάμπη.

Τελειώσαμε… και του χρόνου πάλι εδώ.

 Leave a Reply

(υποχρεωτικό)

(υποχρεωτικό)