Aug 312009
 

WEISSMIES (4023μ. PD)

Δευτέρα 29 Ιουλίου

Το πρωινό της Δευτέρας ξημέρωσε ηλιόλουστο. Ανυπόμονοι να ξεκινήσουμε για το βουνό, αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τα πράγματα μας. Στόχος μας είναι να ανέβουμε στο Weissmies από την Ν πλαγιά και ΝΑ κόψη του βουνού και στη συνέχεια, να κατέβουμε από τη Δ κόψη στη ΒΔ πλαγιά. Με αυτό τον τρόπο, πραγματοποιούμε μία διάσχιση του βουνού.

Γύρω στις 12 το μεσημέρι,  πήραμε το λεωφορείο από την είσοδο του camping για το Saas Almagel. Κατεβήκαμε στην πλατεία του χωριού και αφού ψωνίσαμε κάποια τρόφιμα από το τοπικό mini market, ψάξαμε για το μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στο Almageller hut.

Το μονοπάτι ξεκινάει ακριβώς από την πλατεία του χωριού που είναι σε υψόμετρο 1590μ. Συνεχίζει καλογραμμένο σε ένα πολύ όμορφο δάσος και ανηφορίζει ομαλά. Σε λίγο, το δάσος διαδέχεται το αλπικό πεδίο του βουνού και στα δεξιά μας, πλέον, κυλάει ένα μικρό ποτάμι με ορμητικά νερά. Μετά από δύο ώρες πορεία, φτάνουμε στο Almagelleralp hotel. Ένα πολύ όμορφο καταφύγιο το οποίο χρησιμοποιείται περισσότερο πλέον σαν εστιατόριο-καφετέρια και λιγότερο σαν καταφύγιο.

Έχουμε ανέβει πλέον στα 2200μ. Έχουμε αρκετό χρόνο ακόμα, για να ανέβουμε τα 700 μέτρα υψομετρική που απομένουν μέχρι το καταφύγιο όπου και θα διανυκτερεύσουμε.

Αρκετοί άνθρωποι ανεβαίνουν ως εδώ για να περπατήσουν στην φύση και αφού ξεκουραστούν λίγο, ξαναγυρίζουν στο χωριό. Αρκετοί γευματίζουν. Αποφασίζουμε να καθίσουμε για ένα αναψυκτικό.

Ο ήλιος έχει ανέβει ψηλά. Κάνει πολύ ζέστη και ψάχνουμε για να καθίσουμε σε κάποιο σκιερό τραπέζι. Βρίσκουμε ένα στην άκρη του κήπου κάτω από μια ομπρέλα. Πίνουμε το αναψυκτικό μας και ξεκινάμε για το Almageller hut. Το μονοπάτι συνεχίζει δίπλα στο ποτάμι και όσο ανεβαίνουμε η θέα γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακή. Απέναντι μας βλέπουμε το Portjengrat μια μεγάλη κόψη δυσκολίας AD+/D- με μέγιστο ύψος 3654μ. Για την διάσχιση της κόψης από το καταφύγιο χρειάζονται τουλάχιστον δώδεκα ώρες. Στο βάθος κάτω από ένα βραχώδες βουνό, επιτέλους, φαίνεται το καταφύγιο. Το βουνό πίσω του είναι το Dri  Horlini με ύψος 3209 μέτρα.

Το Almageller hut είναι χτισμένο στα 2894μ. υψόμετρο. Αποτελείται από τον κύριο χώρο του καταφυγίου, ένα πέτρινο κτίσμα με ένα μικρό ποταμάκι να κυλάει δίπλα του και στην πίσω πλευρά του ένα δεύτερο μικρό κτήριο με κρεβάτια. Συνολικά, έχει 120 κρεβάτια. Από την βεράντα η θέα είναι εντυπωσιακή. Βλέπουμε το Dom, το Taschorn, το Lenspitze και όλες τις κορφές του Mishabel.

Τακτοποιούμε τα πράγματα μας στο θάλαμο του μικρού κτηρίου όπου θα κοιμηθούμε το βράδυ και ξεκινάω για να δω την πορεία του μονοπατιού που θα ακολουθήσουμε αύριο το πρωί. Η σήμανση είναι πολύ καλή. Επιστρέφω στο καταφύγιο και ξαπλώνουμε στην βεράντα του καταφυγίου για να μας ζεστάνει ο ήλιος. Εκεί βρίσκουμε και έναν γερμανό που έχει έρθει από την Macugnaga και το Monte Moro pass. Αύριο φεύγει για το Porjengrat. Πριν γυρίσει στην Ιταλία, θα διανυκτερεύσει σε ένα bivouac hut πάνω στην κόψη του βουνού. Ξεκουραζόμαστε λίγο ακόμα πριν έρθει η ώρα του φαγητού.

Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά και οι τελευταίοι αναρριχητές από το Dri Horlini επιστρέφουν. Τους ζηλεύω. Πώς θα ήθελα να είχα περισσότερο χρόνο και τα αναρριχητικά υλικά μαζί μου! Να δοκίμαζα να κάνω έστω και μια διαδρομή!

Λίγο πριν δύσει ο ήλιος, μας φωνάζουν επιτέλους για φαγητό. Τα τραπέζια είναι στρωμένα για 10-12 άτομα το κάθε ένα. Καθόμαστε σε ένα μαζί με μια μεγάλη παρέα γερμανών. Το φαγητό σερβίρεται σε μεγάλες πιατέλες στη μέση του τραπεζιού και τρώει όποιος προλάβει. Η Βίκυ δεν πρόλαβε! Πριν πάμε για ύπνο, πληρώνουμε το καταφύγιο και διαπιστώνουμε ότι οι τιμές είναι λίγο ακριβές αλλά δεν έχουμε και άλλη επιλογή. Για τους Έλληνες δεν υπάρχει έκπτωση με την κάρτα της ομοσπονδίας!! Πέφτουμε για ύπνο νωρίς. Άλλωστε έχει βραδιάσει πια. Το πρωί θα ξυπνήσουμε στις τέσσερις.

Τρίτη 30 Ιουλίου

Έξω είναι ακόμα πυκνό σκοτάδι. Τα φώτα στον θάλαμο έχουν ανάψει. Οι περισσότεροι είναι ήδη όρθιοι και ετοιμάζουν τα πράγματα τους. Σε λίγο σερβίρεται το πρωινό. Ετοιμάζουμε τα πράγματα μας και πάμε στο εστιατόριο. Οι πρώτοι ήδη φεύγουν. Είναι τέσσερις και μισή. Πολλοί πάνε για το Porjengrat. Στις πέντε και δέκα ξεκινάμε και εμείς. Τα φώτα από τους φακούς των πρώτων ήδη φαίνονται αρκετά ψηλά.

Βαδίζουμε αργά με τους φακούς αναμμένους και πορεία προς το Zwischbergenpass στα 3200 μέτρα υψόμετρο περίπου. Στην αρχή, περπατάμε πάνω σε βράχια και μεγάλες πέτρες. Σε λίγο φτάνουμε σε ένα μεγάλο ρέμα με παγωμένο χιόνι. Φοράμε τα crampon  και το διασχίζουμε. Οι τελευταίοι μας προσπερνάνε. Τώρα πια είμαστε τελευταίοι. Οι πρώτοι έχουν μπει στην κόψη. Τα φώτα από τους φακούς φαίνονται από μακριά. Αφού διασχίζουμε το παγωμένο ρέμα, βγάζουμε τα crampon. Πλησιάζουμε προς το πέρασμα.

Έχει πια ξημερώσει. Βλέπουμε καθαρά την βράχινη κόψη που πρέπει να ακολουθήσουμε για να ανέβουμε στην κορυφή. Περνάμε το Zwischbergenpass και μετά από λίγο συναντάμε μια χιονισμένη πλαγιά. Ένα ζευγάρι έχει σταματήσει, βγάζει τις παγόβιδες, φοράει crampons και φτιάχνει τα υλικά. Μπροστά μας έχουμε μια χιονισμένη πλάγια με κλίση 35-40 μοίρες και μετά θα μπούμε στην βράχινη κόψη. Το χιόνι είναι σφιχτό αλλά όχι παγωμένο. Για λόγους ασφαλείας, φοράμε και εμείς τα crampons, δενόμαστε και ξεκινάμε. Μπροστά μας είναι μόνο το ζευγάρι. Όλοι οι υπόλοιποι είναι μακριά. Σε λίγο τους προσπερνάμε. Φαίνονται μάλλον κουρασμένοι και φοβισμένοι. Σταματάνε. Γυρίζουν πίσω! Έτσι, μείναμε τελευταίοι και μόνοι! Τώρα πια δεν φαίνεται κανένας.

Μετά από λίγη ώρα αποφασίζουμε να μπούμε στην κόψη. Λάθος μας!! Αφού σκαρφαλώσουμε με τα crampons, κάποια περάσματα ΙΙ-ΙΙΙ, αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στην χιονισμένη πλαγιά. Βιαστήκαμε να την αφήσουμε για την βράχινη κόψη! Έτσι, αφού ανεβαίνουμε όσο πιο ψηλά μπορούμε στο χιόνι, έρχεται η ώρα να μπούμε στα βράχια. Ψηλά το βουνό είναι τυλιγμένο στην ομίχλη.

Σκαρφαλώνουμε σε εύκολα βράχια. Οι πρώτες ομάδες που ανέβηκαν στην κορυφή επιστρέφουν. Τα βράχια τελειώνουν. Είμαστε σε υψόμετρο 3900 μέτρων περίπου. Είμαστε πλέον μέσα στην ομίχλη. Μπροστά μας μια στενή χιονισμένη κόψη οδηγεί στην κορυφή στα 4023 μέτρα. Η ομίχλη δεν μας αφήνει να την δούμε. Ξέρουμε όμως ότι είμαστε πολύ κοντά. Βαδίζουμε με πολύ προσοχή πάνω στην κόψη και προσέχουμε γιατί στα δεξιά μας είναι σχηματισμένη «κορνίζα». Επιτέλους στο βάθος βλέπουμε μέσα στην ομίχλη την κορυφή και ανθρώπους να στέκονται σε αυτή. Φτάνουμε…

Μετά από επτά ώρες, είμαστε στην κορυφή. Είμαστε οι τελευταίοι που ανεβαίνουν από τη ΝΑ κόψη. Αντίθετα, από την άλλη πλευρά, τη Δ κόψη που είναι και η κλασσική ανάβαση του βουνού, υπάρχουν ακόμα ορειβάτες που ανεβαίνουν. Ξεκουραζόμαστε λίγο και ξεκινάμε για την επιστροφή. Η πορεία μας τώρα ακολουθεί την κλασσική διαδρομή.

Μπροστά μας απλώνεται ένας μεγάλος παγετώνας. Είναι ο Trift glacier. Κατά διαστήματα φυσάει και η ομίχλη καθαρίζει. Τότε η θέα είναι εντυπωσιακή. Μεγάλες crevasses και ογκώδη serac μας τρομάζουν. Άνθρωποι φαίνονται πεντακόσια και περισσότερα μέτρα πιο χαμηλά από εμάς, να διασχίζουν τον παγετώνα. Στο βάθος η κοιλάδα του Saas…

Η κόψη είναι ομαλή και κατεβαίνουμε γρήγορα. Μετά από λίγη ώρα αφήνουμε την κόψη και μπαίνουμε στην πλαγιά που έχει κλίση 35-40 μοίρες και σε κάποια σημεία λίγο περισσότερο. Από πάνω μας κρέμονται μεγάλα seracs. Τώρα περπατάμε ανάμεσα στις crevasses. Υπάρχουν σημεία που ίσα-ίσα χωράει ένας άνθρωπος να περάσει ανάμεσα σε δύο crevasses. Βαδίζουμε με πολύ προσοχή. Και το παραμικρό γλίστρημα μπορεί να είναι και το τελευταίο. Το χιόνι σε πολλά σημεία είναι πολύ πατημένο. Ξαφνικά υποχωρεί κάτω από το αριστερό μου πόδι!! Ενστικτωδώς ρίχνω το σώμα μου δεξιά και καρφώνω το piolet. Το αριστερό μου πόδι αιωρείται στο κενό! Σέρνομαι για λίγο πριν σηκωθώ. Παρά λίγο να βρεθώ μέσα σε μια crevasse! Όλα γίνανε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να καταλάβω τίποτα! Κάνω μερικά γρήγορα βήματα πριν συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί πριν λίγο. Σταματάμε για μια ανάσα. Η Βίκυ ήταν έτοιμη να με ασφαλίσει την ώρα που έπεφτα. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε…

Συνεχίζουμε την κατάβαση. Είμαστε τουλάχιστον δύο ώρες στον παγετώνα. Τώρα όλα δείχνουν πιο εύκολα. Δεν υπάρχουν μεγάλες crevasses και τα seracs είναι πλέον πολύ μακριά από εμάς. Δεν υπάρχει φρέσκο χιόνι. Όλα είναι παγωμένα. Περίεργα σχήματα από πάγο μας τραβάνε την προσοχή. Μοιάζουν με αγάλματα. Πλησιάζουμε στον δρόμο που οδηγεί στο Hohsaas. Ο παγετώνας τελειώνει. Μικρά ποτάμια ξεχύνονται μέσα από τους πάγους που λειώνουν. Σχηματίζουν μικρούς και μεγάλους καταρράκτες και κυλάνε προς την κοιλάδα.

Επιτέλους φτάνουμε στον δρόμο. Καθόμαστε πάνω στα βράχια και βγάζουμε τα crampons. Τρώμε ό,τι έχουμε στα σακίδια μας και ξεκουραζόμαστε. Μας μένουν περίπου είκοσι λεπτά ανάβασης για να φτάσουμε στο Hohsaas. Και από εκεί με το τελεφερίκ να κατεβούμε στο Saas Grund. Ανηφορίζουμε χωρίς πολύ διάθεση στον χωματόδρομο. Είμαστε κουρασμένοι. Η ένταση έχει περάσει και τώρα πια έχει εμφανιστεί η κούραση.

Καθόμαστε έξω από το εστιατόριο του Hohsaas σε υψόμετρο 3098 μέτρων. Κοιτάζουμε την διαδρομή που κάναμε για να φθάσουμε ως εδώ από την κορυφή. Είναι πολύ εντυπωσιακή. Σε λίγο θα πάρουμε το τελεφερίκ. Θα ήθελα πολύ να κατεβώ από το μονοπάτι ως το χωριό. Δεν πειράζει. Άλλωστε είμαι αρκετά κουρασμένος για να κατεβώ άλλα 1600 μέτρα υψομετρική ως κάτω.

Το Weissmies βρίσκεται στο καντόνι του Wallis στην  Ελβετία.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Φυσιολατρικοί Ορίζοντες (τεύχος 240/2004 )

  3 Responses to “Weissmies (29-30 Ιουλίου 2002)”

  1. Hello,
    Ugh, I liked! So clear and positively.

  2. Where are you from? Is it a secret? 🙂
    Thanks

  3. It is not a secret. We are from Hellas (Greece).
    Tania, do you share your e-mail address with other persons?

 Leave a Reply

(υποχρεωτικό)

(υποχρεωτικό)